سیاسی

فرماندهان بدون اسلحه؛ تاثیرگذاری زنان بر معادله‌های فرهنگی و سیاسی افغانستان

نوشته شده توسط admin در تاریخ 15 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 68

---

نویسنده: دکتور مریم عزیزی 

در جغرافیایی که کوه‌های سر به فلک کشیده آن، تاریخ پرفراز و نشیبش را در سکوت تماشا می‌کنند، جنگی دیگر در جریان است. جنگی که در آن خبری از غرش تفنگ و انفجار خمپاره نیست. صحنه نبرد، دل‌ها و اذهان است و سربازانش، زنانی هستند که سلاحشان، عزمی پولادین، قلمی بیدار و شعری آتشین است. 

آنان «فرماندهان بدون اسلحه» این عصر هستند.

این فرماندهان، سپرهای‌شان را از جنس تاب‌آوری ساخته‌اند و زره‌های‌شان از نور آگاهی. آنان نه در میدان‌های مین، که در پشت درهای بستهِ صنف های خانگی، در میان صفحه‌های کتاب‌های ممنوعه، در پستوهای شبکه‌های اجتماعی و در قاب‌های هنرنمایی‌های دستی، قدم برمی‌دارند. 

هر دختری که خواندن می‌آموزد، گویی سنگری را فتح می‌کند. هر زنی که قلم به دست گرفته و دردهای پنهانش  را به تصویر می‌کشد، حماسه‌ای می‌سراید.

۱. تاثیر بر معادله‌های فرهنگی:

فرهنگ، رودخانه‌ای است که اگر جریانش را متوقف کنند، می‌گندد. زنان افغانستان، جریان‌بخش این رود هستند. آنان با حفظ ترانه‌های محلی، سرودن اشعار نو، نوشتن داستان‌ها و خلق آثار هنری، اجازه نمی‌دهند هویت چندرنگ سرزمینشان زیر غبار تحجر مدفون شود. آنان فرهنگ را از انجماد نجات داده و به آن روح تازه‌ای می‌دمند؛ فرهنگی که در آن، زن نه یک «شیء» که یک «شخصیت» است. هر نقش روی یک فرش، هر دوخت روی یک لباس محلی و هر صدایی که از دل حصارها به گوش می‌رسد، سنتی باستانی را با روایتی زنانه احیا می‌کند و معادلات یکنواخت تحمیلی را بر هم می‌زند.

۲. تاثیر بر معادله‌های سیاسی:

قدرت، تنها در کاخ‌های حکومتی و میزهای مذاکره تعریف نمی‌شود. قدرتمندترین سیاست، زنده نگاه داشتن آرمان آزادی در دل یک نسل است. زنان بیدار افغانستان، با حضور نامرئی اما پررنگ خود، به بازیگران اصلی صحنه سیاسی بدل شده‌اند. آنان با روشنگری، با آموزش کودکان، و با ایجاد شبکه‌های حمایتی زیرزمینی، بنیان‌های یک آینده متفاوت را می‌ریزند. سکوت آنان، گاهی رساتر از هر شعار است. مقاومت مسالمت‌آمیز آنان، کاری کرده که جهان، سیاست در افغانستان را نه فقط از نگاه مردان حاکم، که از پشت چشمانِ از اشک نمناکِ مادری که برای تحصیل دخترش می‌کوشد، ببیند. آنان ثابت کرده‌اند که سیاست، مدیریت زندگی است و کیست که در مدیریت زندگی، از یک زن کارکشته‌تر؟

این‌ها، دختران کوه‌های هندوکش هستند که طلوع خورشید را از پشت دیوارهای بلند نیز تجربه می‌کنند. نفس‌های آنان، بادهایی است که بر آتش امید می‌وزد و بیداری آنان، زلزله‌ای است که بنیان جهل را میلرزاند.

پس می‌توان گفت که امروز، تاریخ افغانستان نه فقط با اسلحه که با قلم، با هنر و با اراده‌ی آهنین زنانی نوشته می‌شود که در تاریک‌ترین ساعت‌ها، مانند ستارگان می‌درخشند و مسیر فردایی روشن‌تر را نشان می‌دهند. آنان فرماندهان واقعی این سرزمینند؛ فرماندهانی که فتح‌های‌شان در سکوت رخ می‌دهد، اما طنین آن تا ابد در تاریخ خواهد پیچید.

در یک کلام، تاریخ افغانستان امروز، در سکوتِ پرطنین این فرماندهانِ بی‌اسلحه نوشته می‌شود. آنان با نور آگاهی‌شان تاریکی را می‌شکافند و با عزم پولادین‌شان، فردایی را ترسیم می‌کنند که در آن، کرامت، آزادی و عدالت، نه یک رویا، که واقعیتی دست‌یافتنی برای تمام فرزندان این سرزمین است. طنین پیروزی آنان، اگرچه امروز در پس دیوارها محبوس است، اما قطعاً فردا، سرود اصلی تولد دوباره افغانستان خواهد بود.