اجتماعی

در سرمای زمستان، گرمای انسانیت را زنده نگه‌داریم

نوشته شده توسط admin در تاریخ 16 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 41

---

نویسنده: امیرداد پارسا

زمستان چهارمین فصل سال است که با کوتاه شدن روزها، افزایش سرما و طولانی شدن شب های تاریک و سردش شهره می‌باشد. این‌فصل گرچه گاهی با نم‌نم ریزش باران و سفید پوش کردن زمین زیبایی اش را به تصویر می‌کشد و طبیعت و دنیای اطراف انسان را سفید و منقش می‌گرداند؛ اما با تمام زیبایی هایش برای بسیاری از مردم سرزمین و جغرافیای ما فصلِ دشوار و طاقت فرسایی می‌باشد که خیلی‌ها زندگی شان‌را دراین فصل به سختی سپری می‌کنند.

این فصل، اگرچه با سپیدی برف و سکوت دل‌انگیزش چهره‌ای عاشقانه و شاعرانه دارد، اما در پس این زیبایی سرد، رنج‌ها و دشواری‌هایی طولانی و طاقت فرسایی نهفته است که زندگی انسان را به آزمونی سخت و نگران کننده ای مبدل کرده است.

 یکی از چالش های تلخ و دشواری زمستان، سرمای شدیدی می‌باشد که روح و روان مردمان مستضعف و بی بضاعت را سخت و جامد می‌سازد. چه قدر خانواده ها و مردمانی در این مرز و بوم فراوان اند که در سردی های طاقت فرسا و دردناک زمستان نه نانی برای خوردن دارند و نه هم آذوقه‌ای برای گرم نگه‌داشتن خود و فرزندان شان که سلامتی کودکان، سالمندان و بقیه اعضای خانواده هارا بشدت آسیب رسانده است. 

از سوی دیگر، مشکلات اقتصادی و تنگناهای جغرافیایی در زمستان بیشتر نمایان می‌گردد، کار و کسب خیلی از انسان های دور وبر مان می‌خوابد. هزینه‌های مواد سوخت و خوراکی در سرزمین که با تاسف احتکار و گران‌فروشی افتخار پنداشته می‌شود افزایش می‌یابد. خانواده‌های فقیر و بی بضاعت با سفید پوش شدن زمین، زمستان را به رنج و نگرانی سپری می‌کنند.

با این همه، زمستان تنها فصل سختی‌ها و درد و رنج‌ها نیست، بلکه می‌تواند فرصتی برای هم‌دلی، کمک به دیگران و دست‌گیری فقیران و بی نوایان باشد. بنا براین زمستان فصلی‌ست آمیخته از زیبایی ها و دشواری ها. و این مسوولیت ما انسان‌هاست که این فصل سرد را برای هم‌نوعان مان قابل تحمل‌ بگردانیم و در خدمت هم‌باشیم. چون سردی زمستان تنها تن را نمی لرزاند، بلکه تا عمق وجود یک انسان نفوذ می‌کند. 

بنا زمستان می‌تواند برای بسیاری ها آموزگاری خوبی باشد، این فصل انسان را به صبر وا می‌دارد، به هم‌دلی و مهربانی فرا می‌خواند و ارزش گرمای انسان بودن را یادآور می‌شود. دستی که در زمستان و سختی ها به یاری دیگران می‌پردازد بهتر از هر لبخند و مهربانی است که در گشاده دستی ها به سمت و سویی پهن می‌گردد.

آری؛ زمستان سخت است. اما می‌تواند بستر رویش مهربانی و فداکاری باشد. این فصل، مهربانی و رنج را درکنار هم پیوند می‌دهد و انسان هارا بیدار می‌سازد که کنار هم بمانید و مهربان باشید. تمام روزهای سخت گذشتنی است.