سیاسی

طالبان؛ گروهی که با دروغ آمد و با دروغ سلطه می‌راند

نوشته شده توسط admin در تاریخ 18 جدی 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 110

---

سال‌هاست که طالبان دروغ می‌گویند؛ دروغ‌هایی که نه‌تنها افکار عمومی را فریب داد، بلکه در نهایت به سقوط افغانستان انجامید.

تجربه‌ی نزدیک و حرفه‌ای من به‌عنوان خبرنگار با حدود یک دهه فعالیت در رسانه‌های افغانستان، نشان می‌دهد که دروغ‌گویی نه یک رفتار مقطعی، بلکه ستون اصلی تبلیغات و سیاست طالبان بوده است

در بیست سال گذشته، سخن‌گویان این گروه، به‌ویژه ذبیح‌الله مجاهد و قاری یوسف احمدی، بارها با ارسال پیامک و بیانیه به خبرنگاران، مسوولیت حملاتی را برعهده می‌گرفتند که در واقعیت یا رخ نداده بود یا بزرگ‌نمایی و خیالی برنامه‌ریزی می‌شد. هدف روشن بود: القای قدرت، ایجاد رعب روانی و دست‌کاری افکار عمومی.

هرچند حمله‌های انتحاری و انفجاری طالبان واقعیتی انکارناپذیر بود، اما الگوی رفتاری این گروه کاملاً دوگانه عمل می‌کرد؛ زمانی که نیروهای خارجی یا نیروهای امنیتی افغانستان هدف قرار می‌گرفتند، طالبان با افتخار مسوولیت می‌پذیرفتند، اما هرگاه غیرنظامیان قربانی می‌شدند، حمله را رد می‌کردند یا آن را به عوامل نامعلوم نسبت می‌دادند. این انتخاب گزینشی حقیقت، بخشی از ماشین دروغ‌سازی طالبان بود.

من در چندین مورد با ذبیح‌الله مجاهد مصاحبه داشته‌ام و بارها از نزدیک شاهد تحریف واقعیت، پنهان‌کاری و دروغ‌گویی آشکار او بوده‌ام؛ رفتاری که امروز دیگر برای مردم افغانستان پوشیده نیست. اکنون بسیاری به این نتیجه رسیده‌اند که ناف طالبان با دروغ بریده شده است.

پیش از بازگشت به قدرت، طالبان وعده‌های فراوانی به جامعه جهانی و کشورهای همسایه دادند؛ وعده‌هایی که تقریباً هیچ‌کدام عملی نشد. این گروه مدعی بود که با کار، تحصیل و زندگی زنان کاری نخواهد داشت، اما امروز تمام تمرکز فکری و سیاسی‌اش بر حذف زنان از عرصه عمومی است. منع حضور زنان در پارک‌ها و مکان‌های تفریحی، محرومیت از آموزش و تحصیل، و محدودسازی شدید زندگی روزمره، افغانستان را عملاً به زندان بزرگ زنان تبدیل کرده است؛ درست برخلاف آنچه طالبان وعده داده بودند.

طالبان همچنان از تشکیل حکومت فراگیر سخن می‌گفتند، اما ساختار قدرت کنونی نشان می‌دهد که نه از مشارکت واقعی ملیت‌ها خبری است و نه از نمایندگی سیاسی اقوام مختلف؛ قدرت به‌صورت انحصاری در دستان یک گروه خاص یعنی پشتون‌ها متمرکز شده است.

در حوزه امنیت منطقه‌ای نیز طالبان تعهد داده بودند که از خاک افغانستان علیه هیچ کشوری استفاده نخواهد شد، اما امروز تقریباً هیچ همسایه‌ای نیست که از ناامنی، درگیری مرزی یا انتقال گروه‌های مسلح از افغانستان آسیب ندیده باشد.

وعده عفو عمومی برای نظامیان و کارمندان حکومت پیشین نیز چیزی جز یک فریب سیاسی نبود. گزارش‌های متعدد از تعقیب، بازداشت و حتی قتل نیروهای سابق، نشان می‌دهد که این عفو تنها در حد یک اعلامیه باقی ماند.

در بخش منابع طبیعی، طالبان قول داده بودند که از معادن افغانستان استفاده ابزاری نکنند، اما اکنون شواهد فراوان از چور و چپاول معادن و توزیع آن در میان حلقات محدود قدرت وجود دارد؛ منابعی که باید متعلق به همه مردم افغانستان باشد.

طالبان مدعی‌اند که ۴۶ کشور را شکست داده‌اند؛ در حالی که واقعیت نشان می‌دهد این گروه نه از راه پیروزی نظامی، بلکه در نتیجه یک معامله ننگین سیاسی در دوحه به قدرت بازگردانده شد. همان آمریکایی که طالبان شکست‌خورده می‌نامند، امروز به‌گونه منظم کمک‌های مالی میلیون‌دلاری به این گروه ارسال می‌کند.

طالبان با دروغ به قدرت رسیدند و با دروغ بر مردم سلطه می‌رانند؛ دروغ، ابزار بقا، زبان سیاست و ستون مشروعیت‌سازی این گروه است.

پرسش اصلی این نیست که طالبان تا کجا دروغ می‌گویند؛ پرسش این است که چه زمانی جامعه جهانی و مردم منطقه تصمیم می‌گیرند این دروغ بزرگ را نادیده نگیرند.