سیاسی

سکه با «زر» می‌زنم

نوشته شده توسط admin در تاریخ 24 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 223

---

نویسنده: رحمت‌الله بیگانه 

مردمِ پنجشیر زمین برای کِشت گندم بسیار محدود و کمی دارند. ما به‌صورت تخمینی ۱۵ بسوه زمین داریم. در این دره، به سبب کوهستانی بودن، همه باشندگان آن زمین زراعتی اندکی دارند.

خانوادهٔ ما در سال ۱۳۴۲ خورشیدی، به‌خاطر وظیفهٔ دولتی پدرم، از پنجشیر به کابل نقل مکان کرد و دیگر هیچ‌گاه به‌صورت متواتر در دهکدهٔ خود نماند و در کابل سکونت اختیار کرد.

در سال ۱۳۵۶ خورشیدی، از دهکده احوال آمد که تحصیل‌کنندهٔ مالیات حکومتی چندین‌بار مالیهٔ زمین‌های‌تان را درخواست کرده است. شما باید مالیه را بپردازید، در غیر آن جریمه می‌شوید.

کسی دیگری نبود. نظر به خواست پدر و مادرم، صبح وقت به پنجشیر رفتم و پیش از چاشت به ولسوالی رُخه رسیدم. در خانه برایم گفته بودند برای سهولت در کار تحویل پول، از ملک قریهٔ منطقه کمک درخواست کنم. بعد از جستجوی مختصری، ملک مذکور را یافتم و از این‌که هم‌صنف پدرم بود، بسیار مهربانی کرد. ورق‌های مالیه‌دهی را زود ترتیب کرد و پولی را که از هزار افغانی کمتر بود، به بانک پنجشیر تحویل دادم و سند گرفتم.

با ملک قریه خداحافظی کردم. وی پرسید: «ملاخیل نمی‌روی؟» گفتم: «نی، آن‌جا فعلاً کسی از ما نیست.»

چای صبح نخورده بودم. خواستم تا آمدن موتر لینی که دو ساعت بعد می‌آمد، نان بخورم. داخل رستورانت محقری در منطقهٔ رُخه شدم.

داخل رستورانت روشنی کمی وجود داشت. تصاویر حیوانات، جنگل و دریا بر دیوارهای خامه با دستمال‌های گل‌سیب در چهار گوشهٔ این رستورانت کوچک خودنمایی می‌کرد.

کباب فرمایش دادم و تا پختن آن، متوجه صدای موسیقی‌ای شدم که از یک رادیوتایپ قدیمی پخش می‌شد. یکی از خوانندگان محلی با غیچک و دمبوره آواز می‌خواند. می‌دانستم که فارسی می‌خواند، اما هرچه توجه کردم، به‌جز قسمت‌های کمی از آهنگ، باقی را نفهمیدم چه می‌خواند. وقتی دیدم دیگران با لذت سر می‌جنبانند و کیف می‌کنند، حیران ماندم که این‌ها چگونه می‌دانند چه می‌خواند.

مطلع یکی از آهنگ‌هایش چنین بود: «سکه با زر می‌زنم تا صاحبش پیدا شود.»

حکومت با شنیدن این آهنگِ «میان احمد آغا»، وی را از پنجشیر تبعید کرد. روایت شده است: «حکومت وقت با شنیدن این آهنگ ـ «سکه با زر می‌زنم تا صاحبش پیدا شود» ـ خوانندهٔ آن را از پنجشیر تبعید کرد و او مجبور شد برای گذراندن زندگی به ولایات شمال کشور مهاجرت کند.»

هرچند دولت‌ها در هر زمانی گرایش به دیکتاتوری داشته‌اند، اما با وجود این سانسور و تفتیش که در آغاز حکومت‌داری ظاهرشاه وجود داشت، بسیاری از مردم  حاکمیت دورهٔ محمد ظاهر شاه را تمجید می‌کنند.