سیاسی

وطن‌دوستی یا مشروعیت‌بخشی به تروریزم؟

نوشته شده توسط admin در تاریخ 4 حوت 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 66

---

نویسنده: روح‌الیمین روحانی

تروریزم مرز نمی‌شناسد. این پدیده شوم در هر نقطه‌ای از جهان می‌کوشد فاجعه بیافریند و از انسان‌ها قربانی بگیرد. بنابراین، مقابله با آن نیز محدود به مرزهای جغرافیایی نیست و در هر کجا که تهدیدی ایجاد کند، هدف قرار می‌گیرد. در چنین چارچوبی، نباید مبارزه با تروریزم را به دشمنی میان ملت‌ها تعبیر کرد یا آن را به نزاع‌های قومی و ملی تقلیل داد.

جنگ پاکستان در جایگاه یک کشور مستقل، عضو سازمان ملل متحد و بخشی از نظم نوین جهانی، جنگی است با گروه‌های تروریستی و قانون‌گریز که در جغرافیایی پر از منازعه امروز ما فعالیت دارند، این نبرد، هیچ ارتباطی با مردم افغانستان یا پاکستان ندارد. 

ملت‌ها قربانیان اصلی تروریزم ‌اند، نه عاملان آن.

مردم افغانستان با هیچ‌یک از کشورهای همسایه و جهان دشمنی ندارند. واقعیت تلخ این است که امروز افغانستان در اختیار مردم آن نیست و حکومت مشروع  برآمده از اراده عمومی وجود ندارد. کشور تحت حاکمیت گروه طالبان به جغرافیایی امن برای تمامی گروه‌های تروریستی تبدیل شده و از چارچوب قوانین و تعاملات بین‌المللی فاصله گرفته است. 

این وضعیت، تهدیدی جدی برای منطقه و جهان به شمار می‌رود و باعث شده کشورها برای پیشگیری از گسترش ناامنی، دست به حملات پیش‌دستانه بزنند تا خود در آتش جنگ نسوزند.

کسانی که این جنگ‌ها را به ملت‌ها پیوند می‌زنند و خود را دلسوزتر از مردم نشان می‌دهند، نه درک سیاسی روشنی دارند و نه منطق استوار. آنان بیشتر موج‌سواران روزگارند که در پی نمایش ظاهری ظرفیت‌های خویش‌اند. اینان با شعارهای پرزرق‌وبرق وطن‌دوستی، احساسات عمومی را تحریک می‌کنند، بی‌آنکه مسوولیت پیامدهای سنگین این سخنان را بپذیرند.

افرادی که دم از وطن‌دوستی می‌زنند، هنوز موضع خود را روشن نکرده‌اند: آیا طالب‌اند؟ حامی طالبان‌اند؟ یا مخالف آن؟ اگر مخالف طالبان باشند، چگونه می‌توان هم‌زمان در میدان‌ی بازی کرد که در نهایت به تقویت همان گروه می‌انجامد؟ 

هرگونه حرکت سیاسی یا نظامی که به نام دفاع از وطن انجام شود، اما در عمل به مشروعیت‌بخشی به طالبان بینجامد، خیانت آشکار به مردم افغانستان است.

باید اندیشید که وطن‌دوستی واقعی بر محور کدام ارزش‌ها شکل می‌گیرد. آیا در غیاب یک حکومت مشروع و مردمی، می‌توان از دفاع واقعی از وطن سخن گفت؟

 تا زمانی که طالبان بر افغانستان حاکم‌اند، هر نوع اقدام احساسی و نسنجیده، به‌جای حمایت از مردم، به تحکیم قدرت تروریسم کمک می‌کند.

مردم افغانستان سال‌ها قربانی همین موج‌سواران و کسانی بوده‌اند که نه دشمن را درست شناخته‌اند و نه تعریف روشنی از مبارزه ارایه داده‌اند. هیچ افغانستانی آزاده‌ای خواهان حضور نظامی بیگانگان در کشورش نیست، اما این خواست زمانی معنا پیدا می‌کند که مردم صاحب سرزمین خود باشند و حکومت مشروع و برآمده از اراده آنان شکل گرفته باشد.

منطق کسانی که عامل اصلی این همه بدبختی را فراموش کرده‌اند و امروز به نام وطن‌دوستی و میهن‌پرستی در پی دشمن‌تراشی میان دو ملت‌اند، قابل درک نیست. 

چنین رویکردی از یک‌سو کمکی به حل بحران نمی‌کند و  از سوی دیگر شکاف‌ها را عمیق‌تر و مسیر صلح و ثبات را دورتر می‌سازد. راه نجات افغانستان، در آگاهی سیاسی، وحدت مردمی، و ایستادگی در برابر تروریزم و افراط‌گرایی نهفته است، نه در شعارهای میان خالی و بازی‌های خطرناک سیاسی.