فرهنگی

صدای ماندگار؛ طنینی که آرامش می‌آفریند.

نوشته شده توسط admin در تاریخ 28 ثور 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 49

---

نویسنده: میرا جان امیری

دیروز، ۲۷ ثور، مصادف بود با سالروز خاموشی صدای ماندگار و آرامش‌آفرین قلب‌های ما؛مرحوم سید میرفخرالدین آغا، پرچم‌دار مکتب زیبای نعت‌خوانی خراسان/افغانستان.

سید میرفخرالدین آغا در سال ۱۳۲۲ هـ.ش در شهر کهنه کابل، در کوچهٔ بارانه، چشم به جهان هستی گشود. سید میرفخرالدین آغا در خانواده‌ای متصوف و اهل عرفان پرورش یافت و از همان کودکی با فضای معنویت و ذکر انس گرفت.

آموزش‌های ابتدایی خویش را در مکتب بیهقی و سپس در لیسهٔ عالی حبیبیه به پایان رساند. پس از فراغت از مکتب، به اردوی کشور پیوست و برای ادامهٔ تحصیل راهی جماهیر شوروی سابق شد؛ اما به دلیل اختلاف فکری با اندیشه‌های کمونیستی، دوباره به کشور بازگشت، نظام را ترک گفت و پیشهٔ آزاد را برگزید.

میرسیدفخرالدین آغا از همان روزگار نوجوانی و جوانی، علاقهٔ عمیقی به سنت نعت‌خوانی داشت و مشوق اصلی او پدربزرگ مادری‌اش، میر خیرالدین آغا، بود. میر فخرالدین آغا حلقهٔ نعت‌خوانی خویش را در خانقاه پاچاصاحب آغاز کرد؛ جایی که سال‌ها با طنین صدای ماندگارش، آرامش روح و نرمی دل‌های مردم را رقم زد.

سید میرفخرالدین آغا، نعت‌خوانی را عبادت می‌دانست و ذکر آن را مایهٔ آرامش روح و دل تلقی می‌کرد. او نعت‌خوانی را پُلی برای رسیدن به عالم معشوق می‌پنداشت؛ معشوقی که این جهان هستی با جمال مبارک حضرت رسول اکرم (ص) روشن و معنا یافته است.

ریشهٔ سنت نعت‌خوانی به زمان حضرت حسان بن ثابت می‌رسد؛ شاعری که با اشعار خود از پیامبر بزرگ اسلام (ص) دفاع می‌کرد و به «شاعرالرسول» شهرت یافت. او نخستین کسی بود که توصیف پیامبر اکرم (ص) را در قالب‌های شعری بنیان گذاشت.

سید میرفخرالدین آغا علاقهٔ ویژه‌ای به مولانا جلال‌الدین محمد بلخی داشت و حدود شش دفتر مثنوی معنوی را تحت عنوان «اجرای نی» در رادیو تلویزیون افغانستان ثبت نمود.

او در سال‌های جنگ‌های داخلی، به استان بلخ مهاجرت کرد و سرانجام، پس از چندین دهه نعت‌خوانی و اثرگذاری بر اندیشه‌ها و دل‌های مردم، در ۲۷ ثور سال ۱۳۸۵، در سن ۶۳ سالگی، جهان فانی را وداع گفت و به ابدیت پیوست.

سید میرفخرالدین آغا، آن صدای ماندگاری بود که سال‌ها طنین دلنشینش آرامش‌بخش روح، ذهن و قلب انسان‌ها بود. استعداد خارق‌العاده و کشش معنوی صدایش، درون آدمی را لبریز از آرامش و امید می‌ساخت.

در روزگاری که هنوز تکنالوژی به گستردگی امروز نرسیده بود و رسانه‌ها تازه رنگ عصری‌شدن را می‌گرفتند، بسیاری از مردم صبح خویش را با صدای دل‌انگیز و پرجاذبهٔ او آغاز می‌کردند. او با صدای جادویی‌اش، انسان را به عالم آرامش می‌برد و حس طراوت، انرژی مثبت و تأثیر روحی ژرفی را در وجود هر شنونده زنده می‌ساخت.

سید میرفخرالدین آغا با استعداد و توانایی کم‌نظیرش، توانست مکتب فکری ویژه‌ای را در عرصهٔ نعت‌خوانی پایه‌گذاری کند؛ سبکی که با صدای گیرا و روح‌نوازش، الهام‌بخش نسل امروز و فردای این سرزمین شد.

روحش شاد و یادش گرامی باد!