اجتماعی

عید قربان، بازتاب قربانی و رنج مردم افغانستان

نوشته شده توسط admin در تاریخ 6 جوزا 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 42

---

نویسنده: مهرزاد عظیمی

بنام خداوندی که قلم آفرید و آزادی نوشت

عید قربان از راه می‌رسد؛ عیدی که تنها به قربانی کردن گوسفند و سایر حیوانات خلاصه نمی‌شود، بلکه یادآور فدا شدن و رهایی یافتن است. 

این عید داستان ابراهیم خلیل‌الله را زنده می‌کند، کسی‌که در آزمون بزرگ الهی، آماده‌ی قربانی کردن فرزندش اسماعیل می‌شود، اما در نهایت، به فرمان خداوند، این امتحان به فدیه‌ای بزرگ و آسمانی پایان می‌یابد. 

این قصه، قصه‌ی امروز ما مردم افغانستان است؛ مردمی که قرن‌هاست اسماعیل‌های خویش را بر مسلخ تاریخ دیده‌اند، اما هنوز از رحمت خدا ناامید نشده‌اند.

امروز، نیمی از وجود این سرزمین کهن، زیر سایه‌ی سنگین استکبار طالبانی نفس می‌کشد. مردمی که در خانه‌ی خود، غریبه شده‌اند. 

خواهران و مادران ما که نامشان از شناسنامه‌ی زندگی حذف شده، دخترکانی که رویای درس و مکتب را در پستوی ذهن‌های کوچکشان دفن کرده‌اند و پدرانی که شرمنده از بی‌نانی، هر سحرگاه با بغضی فروخورده رو به آسمان می‌ایستند. 

این نیمه‌ی دربند، هر روز قربانی می‌شود، بی‌آنکه گناهی داشته باشد، بی‌آنکه صدایش به جایی برسد. مگر نه این است که رنجِ تحمیلی بر یک ملت، بزرگ‌ترین قربانیِ بی‌سلاح تاریخ است؟ اما به یاد داشته باشیم که در اوج تاریکی، خداوند به ابراهیم ندا داد: ای ابراهیم، تو خوابت را تصدیق کردی. یعنی این صبر و استقامت بر رنج، خود عین عبادت و بندگی است. ملت دربند ما نیز در این صبوریِ شکوهمند، خوابِ آزادی را تصدیق کرده‌اند و این تصدیق، روزی به رهایی ختم خواهد شد، چرا که «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا».

و اما نیمه‌ی دیگر این پیکرِ زخمی، آن سوی مرزها سرگردانند. نخبگان، نظامیان دیروز، معلمان، پزشکان و جوانانی که روزگاری سپرِ آتش و خون بودند، امروز در دیار غربت، نه با شمشیر دشمن، که با نیش زبان و نگاه‌های تحقیرآمیز زخمی می‌شوند. 

در کشورهای غربی، گاه به چشم پناهجوی ناخوانده نگریسته می‌شوند و در سرزمین‌های همسایه‌ی شرقی، گاه سربار خوانده می‌شوند. 

نیروهای امنیتی سابق که جان بر کف، از آرمان‌های قانون و آزادی دفاع کردند، امروز مظلوم‌تر از همیشه، در صف‌های طولانی ادارات مهاجرت، تحقیر می‌شوند. این، همان ذبح عظیم است؛ قربانی شدنِ عزت و غرور یک نسل در غربت. 

اما عید قربان به ما می‌گوید: این تحقیرها، این تیغ‌های تیزِ سرزنش و غربت، اگر با توکل بر خدا باشد، به فدیۀ عظیم بدل خواهد شد. این سختی‌ها، اسماعیلِ عزت ما را نمی‌بُرد، بلکه خداوند، گوسفندی از جنس صبر و سربلندی جایگزین آن می‌کند تا روزی تاریخ به احترام ایستادگی‌تان کلاه از سر بردارد.

برادر و خواهر افغانستانی من! در کوچه‌های کابل، هرات، مزار و قندهار که قدم می‌زنی و دیوارهای بلند تحریم و تحقیر را می‌بینی، یا در خیابان‌های برلین، لندن، تهران و اسلام‌آباد که پناه برده‌ای و طعم تلخ غربت را می‌چشی، بدان که خداوند سمیع و بصیراست. 

او ذره‌ذره‌ی این دردها را می‌بیند و می‌شنود. عید قربان، عید امید است؛ امید به اینکه روزی این قربانی بزرگ ملت افغانستان، فدیه شود و به رهایی بیانجامد. اسماعیلِ وطن از زیر تیغ جهل و استبداد به سلامت خواهد گذشت، به شرط آنکه ایمان ابراهیمی داشته باشیم.

پس بیاییم در این عید، قربانیِ ناامیدی را ذبح کنیم. بیاییم به جای گوسفند، یأس را سر ببریم و گوشتِ امید را میان همسایگان و هم‌وطنان پریشان‌خاطر تقسیم کنیم. به آنان که در بندند، بگوییم که صدایشان را شنیده‌ایم، به آنان که در غربت‌اند، بگوییم که غرورشان، بزرگ‌ترین دارایی ملت ماست و هیچ تحقیری نمی‌تواند این گوهر را بی‌ارزش کند.

عیدتان قربان قبول، رنج‌های‌تان مبدل به رهایی، و عاقبتِ این شبِ سیاه، سحرگاه آزادی باد.

با مهر