اجتماعی

از گریه تا سکوت؛ زنده‌گی انسان با گریه آغاز می‌گردد و با سکوت پایان می‌گیرد

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 21 اسد 1405
نویسنده: رحمت‌الله بیگانه

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 1427

---

گریه به‌جای سخن است؛ گریه صدای زنده‌گی و نیاز انسان است. اگر قرار می‌بود انسان فقط و تنها برای به‌دست آوردن غذا گپ بزند، برای تفکر، سخن گفتن و نوشتن ضرورت و نیازی نبود. اگر انسان در محدوده خوراک باقی می‌ماند، همان صدای گریه و ناله برای زنده ماندنش کافی بود و دیگر نیازی به به‌کار انداختن دیگر حواس و توانایی‌های خود نداشت.

اما امروز انسان با تلاش و زحمت خود، با کوشش سخت خود، به اینجا رسیده و نام خود را «اشرف مخلوقات» گذاشته است. این اشرف دیگر در میان جانداران رقیبی ندارد؛ زیرا موجودات دیگر، تا اندازه زیادی، با همان ساختار طبیعی خود سازگار شدند، اما انسان در هیچ محدوده‌ای متوقف نشد. 

حتا امروز گفته می‌شود که انسان‌ها می‌خواهند نابینایی مادرزاد و فلج را درمان کنند؛ در حالی که انسان‌های اولیه بسیاری از کارهایی را که به نظرشان ناممکن می‌آمد، به دوش خدا می‌گذاشتند.

همین‌ها عامل تلاش و زیاده‌خواهی انسان است. اگر انسان فقط برای غذا توقف می‌کرد، امروز در حد بسیاری از حیوانات باقی می‌ماند و نیازی نداشت دست به ابتکار بزند و نگذارد طبیعت تنها آنچه را دارد برایش میسر سازد؛ بلکه آنچه را می‌خواهد، برای خود آماده می‌کند. آن‌هایی که چنین اندیشه و خیالی داشتند و ندارند، در جای خود ماندند و انسان نام بسیاری از چیزهایی را که خود نتوانست توضیح دهد، خدا گذاشت؛ یعنی به‌جای جست‌وجوی علت، آمدن و انجام شدن آن را به نیرویی بیرون از خود نسبت داد، یعنی خودش می‌آید. 

ادیان و پیامبران نیز در بسیاری از دوره‌های تاریخ، از بن‌بست‌های فکری و تاریخی انسان‌ها عروج کردند. انسان در دوره‌هایی که برای بسیاری از پرسش‌های خود پاسخ نداشت، به پیامبر و کتاب پناه برد. اما چرا انسان‌های امروز در بسیاری از زمینه‌ها دیگر به کتاب و پیامبر نیاز ندارند؟ زیرا خرد و تجربه انسان، به‌تدریج، خود به پیامبر و رهنمای او تبدیل شده است.

این‌که پیامبران کتاب‌های خود را از جای نامعلومی نشانی و آدرس می‌دهند، شاید دلیلش این باشد که برای هم‌نوعان خود وانمود کنند با خرد و قدرتی برتر در ارتباط‌ اند. اگر چنین ادعایی نکنند، شاید نیاز نباشد آدم‌ها آنان را سرور و رهنمای خود قبول کنند. در این صورت، سخن پیامبر نیز مانند سخن هر انسان دیگری می‌توانست مورد پرسش و رد و قبول قرار گیرد.

اما چرا انسان‌ها خاموشانه و با سکوت این دنیا را ترک می‌گویند؟

زیرا تا هنوز راز نهفته و سر به‌مهر آن طرف مرگ را درنیافته‌اند.

انسان در طول زنده‌گی بسیاری از رازهای طبیعت را کشف کرده، بسیاری از محدودیت‌های خود را شکسته و چیزهایی را که روزگاری ناممکن می‌دانست، ممکن ساخته است؛ اما هنوز نمی‌داند آن سوی مرگ چیست

به همین دلیل، تا کنون آرام و بدون سروصدا تن به رفتن می‌دهند و شاید فکر می‌کنند آنجا کار نیمه‌تمامی را به سر خواهند رساند.