سیاسی

مهاجرت و مجازاتی که انتخابش نکردیم

نوشته شده توسط admin در تاریخ 1 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 85

نویسنده: دریا نشاط

ما همه به نحوی مهاجر شدیم نه از سر شوق یا اینکه دل مان بخواهد ما مجبور شدیم از آشیانه خود به دلایلی مختلف دل بکنیم .یکی از روی شوق یکی دنبال رویا ها یکی با جبر خانواده ،یکی از ترس طالب ،.....

ما همه رفتیم چون ماندن برای ما مساوی با مرگ زندانی شدن تحقیر و خاموشی بود.

مهاجرت برای ما بلیت نجات نبود حکم تبعید بود تبعید در جایکه مارا به خود نمیگیرد پناه نمی‌دهد

به جرم های مختلف مجازات شدیم که نه دادگاهی داشت نه جرمی مشخص بود فقط یک گناه مشترک بود به جرم پنجشیری بودن ،یا جرم شورشی ،مقاومتی ،زن بودن ....

اما در این سوی مرز نفس‌کشیدن هم حساب دارد.

حساب های که معلوم نیست با چی آنرا حساب کنی ،نفس هایکه دور از خانه می‌کشی اما اینجا هم خانه ای نداری ..

هر روز با ترس بیدار می‌شویم

ترس از بازداشت، از توهین، از دیپورت ناگهانی

از این‌که یک لحظه همه چیز خانه‌ی محقر امید نیم‌بند آینده‌ی معلق با یک امضا فرو بریزد.

و بلاخره مشنوی عزیزت را گرفتن و خانه اش را غارت نمودند می‌مانی برای کدام درد باید گریست برای خودتت و یا درد مردمی که آینده شأن معلوم نیست ویا دستگیری مادری که فرزند کوچکش با صدای گریه های بی امان روح و تنت را به به لرزش می آورد.....

ما اینجا نه مهمانیم نه شهروند

میان زمین و هوا معلق مانده‌ایم.

کار می‌کنیم اما دیده نمی‌شویم

درد می‌کشیم اما شنیده نمی‌شویم

فریاد می‌زنیم اما انگار زبان‌مان مجوز ندارد.

مهاجرت زخمی بزرگ است که هموطنان مان در گوشه و کنار آسیب دیده اند

زخمی که هر روز تازه می‌شود

وقتی کودکی می‌پرسد: ما کی برمی‌گردیم خانه خودمان ؟

کی دوباره بیرون به پارک می‌رویم با خیال راحت بدون ترس بازی کنیم

زنی که بخاطر امنیت خود پنهان شده و کودکش از گوشه در به بیرون نگاه می‌کند تا فضای بیرون را ببیند برایم دردی بزرگ است که با جان حسش میکنم یا وقتی از مادر خود می‌پرسد

ما چی وقت می‌رویم به مکتب .... حرف های که مانند گلوله اثر دارد

و مادری که جواب ندارد

چون خانه دیگر روی نقشه امن نیست.

این مجازات را ما عمدا انتخاب نکردیم

اما هر روز مجبوریم تحملش کنیم چون راه برگشتی نداریم

با قامتی خم‌شده با روح و روان خسته با هزاران ترس شب روز می‌گذرد