سیاسی

طالبان و مخالفان باید مرز روشن داشته باشند

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 30 اسد 1405
نویسنده: رحمت‌الله بیگانه

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 2257

---

طا.لبان با داعیه اسلام و حفاظت از ارزش‌های اسلامی به قدرت رسیدند و امروز نیز با تکیه بر همین اندیشه، مردم را سرکوب می‌کنند تا کسی حق اعتراض و مخالفت نداشته باشد.

مخالفان مسلح طا.لبان نیز تا زمانی که شعارها، نمادها و آرمان‌های خود را از این گروه به‌طور روشن جدا نکنند، با این شمشیر چوبین و شعارهای تکراری راه به جایی نخواهند برد.

جبهه‌های مخالف طا.لبان نباید هنگام مبارزه «الله‌اکبر» بگویند و نباید در هنگام پیروزی با نعره‌های «تکبیر»، همان شعارها، نمادها و حتا جلوه‌هایی را به نمایش بگذارند که طا.لبان به نام آن‌ها جنایت کرده‌اند. 

چرا باید مخالفان طالبان از نظر شعار و نماد، شبیه همان گروهی باشند که با آن مبارزه می‌کنند؟ 

طالبان در ادعای اجرای احکام شرعی و اسلامی، از بسیاری مخالفان خود جلوتر ‌اند و این واقعیتی است که مردم آن را می‌بینند.

جبهه‌های مخالف طالبان اگر واقعاً مدعی ارائه یک بدیل سیاسی هستند، باید روشن کنند که در عرصه حکومت‌داری چه تفاوتی با طالبان دارند. اگر قرار باشد مردم همچنان زیر بیرق اسلام سیاسی زندگی کنند، چه دلیلی وجود دارد که نسخه‌ای ضعیف‌تر و تکراری از همان نظام را انتخاب کنند؟ 

چرا مردم باید به یک کپی کم‌قدرت‌تر از چیزی پناه ببرند که امروز نمونه کامل‌تر و افراطی‌تر آن را در حاکمیت طالبان می‌بینند؟

به باور من، داعیه دینی دیگر نه قدرت بسیج گذشته را دارد، نه کشش اجتماعی و نه مقبولیت لازم برای ساختن یک نظام سیاسی. مخالفان طالبان باید راه خود را روشن و شفاف بیان کنند و از این تردید بیرون بیایند. از انتقاد مردم نیز نباید هراس داشته باشند؛ زیرا اگر قرار باشد راه آنان ادامه همان راه طالبان باشد، بهتر است همان طالبان به راه خود ادامه دهند. طالبان در سرکوب، انحصار قدرت و حذف مخالفان، دست بسیاری از مدعیان بدیل را از پشت بسته‌اند.

تا زمانی که جبهه‌های مخالف طالبان پشت داعیه‌های مبهم و تکراری دینی سنگر بگیرند، مردم به آن‌ها اعتماد نخواهند کرد و آنان را به‌عنوان یک بدیل واقعی برای نظام سرکوبگر، دیکتاتور و تمامیت‌خواه طالبان نخواهند پذیرفت.

به باور من، باید از همین امروز به‌صراحت گفته شود: راه ما از راه طالبان و تروریسم، و از داعیه سیاسی آنان به نام دین، جداست. ما دین را از دولت جدا می‌خواهیم؛ زیرا در چهار دهه گذشته به نام همین داعیه، خون‌های بسیاری ریخته شد، اما نتیجه آن جز جنگ، خشونت، استبداد و ویرانی نبود.

تکرار یک راه بی‌نتیجه، خردمندانه نیست. اگر تجربه چهار دهه گذشته چیزی به ما آموخته باشد، این است که افغانستان بیش از هر چیز به یک گسست فکری از گذشته و یک راه سیاسی تازه نیاز دارد؛ راهی که در آن دین ابزار قدرت سیاسی نباشد و هیچ گروهی نتواند به نام خدا و شریعت، حق آزادی، اعتراض و انتخاب مردم را سلب کند.