فرهنگی

عبدالولی تلاش؛ سینماگر، اهل عرفان و ساکن خاطره‌ها

نوشته شده توسط admin در تاریخ 14 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 38

---

نویسنده: مژده ظفری بخشی

عبدالولی تلاش از آن چهره‌هایی‌ست که زندگی‌اش آرام، پیوسته و بی‌ادعا شکل گرفت. انسانی شریفی که هنر را از دل تجربه‌ی زیستن آموخت، نه از راه نمایش و هیاهو. نام او با سینما، فرهنگ، عرفان و خاطره‌های جمعی مردم گره خورده است؛ خاطره‌هایی که از صداقت می‌آیند و در حافظه‌ها می‌مانند.

عبدالولی تلاش، در سال ۱۳۳۵ خورشیدی در دهکده‌ی بخشی‌خیل پنجشیر چشم به جهان گشود. زادگاهش با طبیعت سخت و مردمانی استوار، در شکل‌گیری روحیه‌ی صبور و متین او نقش پررنگی داشت. فرزند وکیل محمد عظیم‌خان، مردی شناخته‌شده، خوش‌نام و دلسوز که سال‌ها در چارچوب نظام‌های پیشین، مسوولیت‌های اجتماعی و مشورتی را بر عهده داشت و به درست‌کاری شهره بود.

آقای تلاش آموزش‌های ابتدایی و متوسطه را در رخه‌ی پنجشیر به پایان رساند. سال‌های درس با انضباط، علاقه به مطالعه و توجه به ادبیات همراه بود. همین علاقه، بعدها در گفتار، نوشتار و نگاه هنری او خود را نشان داد. پس از پایان مکتب، برای کار و ادامه‌ی زندگی راهی کابل شد؛ شهری که مسیر حرفه‌ای او را دگرگون ساخت.

در کابل، فعالیتش را در نهاد «افغان‌فیلم» آغاز کرد. در نخستین سال‌ها، کارمند دولت بود، اما استعداد، دقت و علاقه‌مندی‌اش به کار سینمایی، خیلی زود او را از یک کارمند ساده به چهره‌ای فعال در صحنه‌ی هنر رساند. حضور پیگیر، نظم کاری و شناخت درست از فضا، باعث شد در میان همکارانش جایگاهی قابل اعتماد پیدا کند.

با گذشت زمان، وارد جمع بازیگران و سینماگران «آریانا فیلم» شد و در کنار چهره‌های شناخته‌شده‌ی آن دوره، نقش‌های مهمی را تجربه کرد. بازی‌هایش ساده، باورپذیر و نزدیک به زندگی مردم بود؛ بی‌تکلف و دور از اغراق. همین ویژگی، او را به بازیگری متمایز بدل کرد.

در کنار بازیگری، در بخش تهیه و مدیریت پروژه‌های سینمایی نیز حضور جدی داشت. مسوولیت «هندوکش فیلم» را بر دوش گرفت و در تولید شماری از فلم‌های مطرح، نقش اساسی ایفا کرد. شناخت او از پشت صحنه، به اندازه‌ی حضورش مقابل کمره، دقیق و حساب‌شده بود.

عبدالولی تلاش در زندگی شخصی، انسانی آرام، کم‌حرف و خوش‌برخورد است. رفتار نرم، شوخ‌طبعی ملایم و احترام به دیگران، از ویژگی‌های شناخته‌شده‌ی اوست. در خانواده، پدری مهربان و همسری همراه است. فضای خانه‌گی‌اش بر پایه‌ی صمیمیت، گفت‌وگو و احترام استوار بوده و نگاهش به فرزندان، نگاهی آگاهانه و به‌دور از تفکیک‌های رایج اجتماعی است.

در سال‌های بعد، مسیر زندگی او به مهاجرت کشیده شد. دوری از وطن، برایش آسان نبود، اما پیوندش با فرهنگ، عرفانی و مردم گسسته نشد. در غربت نیز، همان منش آرام و همان وفاداری به هنر را حفظ کرد. با خاطره‌ها زیست و با گذشته‌ی خود گفت‌وگو کرد.

سرگذشت عبدالولی تلاش، یادآور وضعیت بسیاری از هنرمندان ماست؛ کسانی که بازیگر، سینماگر و آوازخوان‌اند و درد مردم را روایت می‌کنند، اما جایگاه شایسته‌ای در زندگی فرهنگی امروز ندارند. آنان که صدا می‌شوند، تصویر می‌آفرینند و معنا می‌سازند، معمولن در سکوت می‌مانند.

عبدالولی تلاش، انسانی‌ست که زندگی و هنر را در کنار هم زیست؛ با وقار، با اخلاق نیکو و با وفاداری به آن‌چه باور داشت. نام او در تاریخ هنر ما، با کار، شخصیت و صداقت تعریف می‌شود؛ نه با ادعا، نه با جنجال.