فرهنگی

پسر روستایی

نوشته شده توسط admin در تاریخ 15 دلو 1404

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 68

---

نویسنده: میراجان امیری

بخش دوم

مرشد بار دیگر راهی پنجشیر شد؛

به همان دهکده‌ی خود، جایی که از جان خود دوست‌ترش داشت. روزها گذشت و پس از سیزده روز، دهکده را به مقصد کابل ترک گفت.

دو روز بعد، دروس آغاز شد. مرشد طبق عادت همیشگی، همان راه‌های آشنا را به سوی دانشگاه در پیش گرفت؛ نارسیده به بولانی‌پزی، همان جای همیشگی‌اش با نقیب، گوشه‌ی دیوار تعلیم و تربیه ابو‌علی‌سینا.

در همان نزدیکی، چشمش به دختری خوش‌رو افتاد؛ کنار درختی ایستاده و سرگرم صحبت با دو دختر دیگر. مرشد بی‌اختیار ایستاد. نگاهش در نگاه او گره خورد و لحظه‌ای غرق تماشایش شد. دختر متوجه نگاهِ حیران مرشد گردید، به همراهانش اشاره‌ای کرد، چند کلمه‌ای میان‌شان رد و بدل شد و هر سه به سوی دروازه‌ی دانشگاه رفتند.

مرشد نیز با شتاب به سمت دروازه حرکت کرد که ناگهان صدایی از گوشه‌ی پیاده‌رو بلند شد:

کجا برار، کجا؟

مرشد: نقیب جان، بعد درس می‌آیم، حالا عجله دارم.

نقیب: دُرسته برار جان، بخیر بُری.

مرشد دستی بلند کرد، با عجله دو طرف سرک را نگاه کرد، از جاده گذشت و وارد محوطه‌ی دانشگاه شد. هم‌پا با آن سه دختر به سوی دانشکده رفت و گاه‌گاهی از زیر چشم نگاهی به آن‌ها می‌انداخت. نزدیک درِ دانشکده، آن زیباروی بار دیگر به او نگاه کرد؛ نگاهی کوتاه اما پرمعنا، نگاهی که مرشد را واداشت دیگر بی‌تفاوت از کنارش نگذرد.

هیجان همان‌جا پایان یافت و هرکدام راه خود را گرفتند.

اما آغاز هیجانی تازه، در انتظار هر دو بود.

مرشد رفته‌رفته دگرگون می‌شد؛ حال‌وهوایش تغییر کرده بود و کم‌کم در عالمی دیگر غرق می‌گشت. روز به پایان رسید و شب با ناآرامی آغاز شد. چشم‌ها به سقف اتاق دوخته شده بود و خیالات او را در خود پیچانده بودند؛ بی‌قرار صبح زود.

فردا زودتر از همیشه بیدار شد و خود را آماده‌ی رفتن کرد. همین که به بولانی‌پزی رسید، پیش از آن‌که با نقیب احوال‌پرسی کند، نگاهش به سمت چپ افتاد؛ آن ماه‌روی، سرگرم خوردن بولانی بود. مرشد خشکش زد؛ گویی روح از تنش جدا شد و قلبش لحظه‌ای از تپیدن ایستاد. با صدای نقیب به خود آمد و به سوی چوکی همیشگی‌اش رفت.

و آن ماه‌روی، دریافته بود که این پسر ساده‌دل دهاتی، احساسی آرام اما عمیق در دل نسبت به او دارد.