سیاسی

از هم‌زیستی تا همسایگی؛ جدایی نه عیب است نه گناه

نوشته شده توسط admin در تاریخ 30 ثور 1405

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 100

---

نویسنده: مهرزاد عظیمی

در جوامعی که با تنوع قومی، زبانی و فرهنگی روبه‌روییم، گاه گفت‌وگو از سر ترس و تردید به حاشیه می‌رود و مسایل اصلی ناگفته می‌ماند. 

نویسنده در این متن، با زبانی صریح و بی‌پروا، از تابوی جدایی و تجزیه سخن می‌گوید؛ نه از سر علاقه به جدایی، بلکه از سر ناامیدی از تحملِ چیرگی یک گروه بر دیگران. 

او برابری و احترام متقابل را خواستار است و از مصلحت‌اندیشی و ترس از برچسب‌ها عبور می‌کند تا صدای کسانی باشد که در سکوت می‌سوزند.

تجزیه‌طلبی نه عیب است و نه گناه. گاهی دو برادر از یک پدر و مادر به دلایل مختلف نمی‌توانند زیر یک سقف زندگی کنند؛ ترجیح می‌دهند از هم جدا زندگی کنند تا احترامی که میانشان هست از بین نرود. 

اگر این نگاه را کمی گسترده‌تر بگیریم، وقتی نتوان با شوونیست‌های زیاده‌خواه زیر یک سقف زیست، راحت می‌شود جدا شد. همان‌طور که می‌گوییم: همشهری خوب که نشدیم، همسایهٔ خوب می‌شویم و اگر همسایهٔ خوب هم نشدیم، قطع ارتباط می‌کنیم و می‌گوییم: «دیوانه خدا نه کارت داریم و نه کارت باشد.»

اما وقتی بعضی از دوستان لب به سخن می‌گشایند، چنان با ترس و لرز حرف می‌زنند که گویی نیم کشور را به هند بریتانیا، نیم دیگر را به روس تزاری، و نیم دیگر را هم برای بقای قدرت یک قوم به ایران داده‌اند. 

می‌ترسند و جرئت بیان علنی مسئله را ندارند؛ از برچسب‌ها و تهمت‌ها می‌هراسند. همان گونه که در مسایل قومی، مذهبی و خط دیورند سخن می‌گویند که این ما را به جایی نمی‌برد و گریه از مشکلات نمی‌گشاید. باید مصلحت‌اندیشی و زیر زبان حرف زدن را کنار بگذاریم و صریح و روشن حرف بزنیم تا به نتیجهٔ مطلوب برسیم.

همان‌گونه که طرف مقابل صریح می‌گوید: باید پشتون حاکم مطلق باشد، زبان رسمی و ملی پشتو باشد، و تمام اصطلاحات علمی، نام‌های فرهنگی و اماکن نیز به پشتو باشند. ما زیاده‌خواه نیستیم، اما برابرخواه و عدالت‌خواهیم. می‌گوییم با هم برابر زندگی می‌کنیم؛ هیچ‌کس زیادتر و هیچ‌کس کمتر نیست. 

منِ تاجیک همان حقی را دارم که هم‌وطن سیک و بلوچم دارد. اما طرف مقابل می‌گوید: ما باشیم و دیگران بردهٔ ما که این قابل قبول نیست.

من خود مخالف تجزیه هستم، به دلایلی که در اینجا به آنها نمی‌پردازم. اما تا کی قربانی منافع گروهی نفهم، جاهل و بدوی شویم که نه اصول را می‌شناسند و نه قانون را می‌دانند؟ تنها کشتن، زدن، خرابی، انتحار و وحشت‌افکنی را پیشهٔ پدری خود ساخته‌اند. دیگر اقوام هم در آتش این جماعت سوخته‌اند و می‌سوزند.

خداوند گور کسانی را بسوزاند که واژهٔ «افغان» را به عنوان هویت ملی در قانون اساسی درج کردند، و هفت نسلشان تباه و نابود باد. زیرا هر گندی که اینها می‌زنند، دردش را همهٔ مردم افغانستان، حتی در بیرون از کشور، به نام «افغان» می‌کشند.