سیاسی

دو راه در برابر طالبان غیرپشتون؛ عذرخواهی و بازگشت یا نابودی در بردگی

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 13 جوزا 1405
نویسنده: مهرزاد عظیمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 242

---

هم‌میهنان طالب غیرپشتون، به‌ویژه بدخشانی‌ها، باید بدانند که بیش از دو راه در برابرشان نیست:

۱. در برابر اهریمنانی که آنان را به بردگی گرفته‌اند، بیش از این توهین، تحقیر و اهانت را بپذیرند، هیچ اعتراضی نکنند، ادعای شراکت در امارت پشتونی را نداشته باشند، دارایی‌های‌شان مصادره و خودشان پشت میله‌های زندان قرار گیرند.

۲. از گذشته و کارهایی که علیه مردم، تاریخ و هویت خود انجام داده‌اند، ابراز پشیمانی کنند؛ با عذرخواهی از مردم، پای خود را محکم بکوبند؛ علیه حاکمیت بدوی، قبیلوی و شوونیستی گروه طا-لبان بایستند. از سرکوب مردم و نابودی تاریخ و هویت دینی و فرهنگی خود جلوگیری کنند و در کنار مردم خود بایستند. در غیر این صورت، چنان بلایی بر سرشان بیاید که نام اسلام وحکومت امارت اسلامی را نیز از یاد ببرند.

طالبان غیر پشتون، به‌ویژه بدخشانی‌ها، باید تاریخ را بخوانند و تلاش نکنند که تجربهٔ تلخ بردگان حامد کرزی و غنی را تکرار کنند، زیرا اگر بردگی پاسخ‌گوی نیازمندی‌های جامعه و مردم ما می‌بود و اقوام غیر پشتون، به‌ویژه تاجیکان را از تاخت‌وتاز پشتون‌های زیاده‌خواه نجات می‌داد، حالا همه‌جا گل و گلزار بود. 

چرا که جمعی پس از معاهدهٔ ننگین بُن، چنان حلقهٔ بردگی‌ای را بر گردن نهادند که بلال هم در صداقت بردگی‌اش، پیش این‌ها پنج را پُر نمی‌کرد. اما سرنوشت همه‌شان برای شما و تاریخ، روشن‌تر از آفتاب است: نیم‌شان ذلیل و خار شدند و جمع دیگرشان را به نحوی از صحنه برداشتند و به خاک سیاه نشاندند.

بنابراین، سطح آگاهی جامعه، نیازهای انسانی و شرایط موجود ایجاب می‌کند که اشتباهات گذشته را تکرار نکنند و با یک عذرخواهی و پذیرش اشتباهات گذشته‌تان، در کنار مردم‌تان بی‌ایستید. نگذارید که بیش از این سرزمین‌های بومی شما را اشغال کنند، فرهنگ و زبان شما را حذف نمایند و فرهنگ بردگی را ترویج دهند. اگر امروز قربانی خودتان و مردم‌تان هستید، فردا فرزندان‌تان و مردم‌تان خواهند بود.

هم‌میهنان طالب بدخشانی من؛ یادتان باشد که اگر صلاح‌تان را تحویل دهید، مردم‌تان را به دم تیغ بکشید، معادن طبیعی‌تان را کاملاً در اختیار شوونیست‌های پشتون بگذارید و سرزمین‌های بومی و اجدادی‌تان را بدون قید و شرط در اختیار پشتون‌ها بگذارید، باز هم شما را رها نخواهند کرد و از سرکوب، توهین و تحقیرتان دست نخواهند برداشت. 

چرا که بعضی‌ها در گذشته بیشتر از این خوش‌خدمتی کردند و همهٔ امکانات را بی‌هیچ بهایی در اختیارشان گذاشتند؛ ولی نتیجه‌اش این شد که همان طالبان بوگَند و وحشی را بر بردگان روشنگر خود ترجیح دادند و بدون ایستادگی، قدرت را به پشتون‌های خود تحویل دادند. زیرا خوب می‌دانستند که فضای دموکراتیک به سودشان نیست و آهسته‌آهسته میدان را خالی می‌کنند و ناگزیر به کنار رفتن از قدرت می‌شوند.

فصیح‌الدین که در جایگاه امرالله صالح قرار دارد، همانند او از هیچ رذالتی برای سرکوب مردمش دریغ نخواهد کرد و دست‌وپای صالح را از پشت بسته است. نجیب‌الله راغستانی را که نظر‌بند ساخته‌اند؛ پهلوان شمس‌الدین که آب را پُف کرده می‌نوشد؛ امان‌الدین که گاه خودش را لت می‌کنند و گاه محافظانش را؛ حنیف که معلوم نیست کجا قرار دارد و سرگرم انجام مأموریتش است. 

اما در تازه‌ترین اقدام، جمعی از فرماندهان محلی چون صلاح‌الدین سالار و ملا جمعه‌خان فاتح که از ستم و استبداد طالبانی شکایت کردند و اعتراض دارند، از سوی رهبری این گروه حکم بازداشتشان صادر شده و به‌دست فصیح‌الدین فطرت ساکت ساخته شده‌اند و با وعده‌های دروغ از اقدامات عملی‌شان علیه استبداد جلوگیری می‌کنند. 

مگر این ساده‌لوحان احساساتی و کوته‌فکر چنان می‌اندیشند که گویا با سکوت و تحویل صلاح و امکانات‌شان، بخت به رویشان خواهد خندید و نور چشم ملا هیبت‌الله آخندزاده و حقانی خواهند شد؛ ولی کور خوانده‌اند و هر کاری که بکنند، پشتون‌های زیاده‌خواه رَدِشان را رها نخواهند کرد. اما برای این‌که شبیه دوران پسا بُن، صلاح و امکانات‌شان را بگیرند، وعده‌های توخالی برایشان می‌دهند و در مرحلهٔ بعدی، پشت میله‌های زندان جای‌شان خواهد شد و یا طی یک دسیسه از میان‌شان برخواهند داشت.