سیاسی

برای برگشت به خراسان بسیج شویم

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 13 جوزا 1405
نویسنده: امیر آریایی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 40

---

برای زنده‌کردن شکوهی که روزگاری چراغ دانش، فرهنگ و انسانیت را در گستره‌ای بزرگ از جهان روشن ساخته بود، باید بسیج شویم.

خراسان فقط نام یک جغرافیا نیست، روح یک تمدن کهن است؛ تمدنی که قرن‌ها در رگ‌های زبان و ادبیات فارسی، در اندیشهٔ بزرگان، در شعر شاعران و در خرد مردمان این سرزمین جاری بوده است. 

خراسان در واقع یک هویت تمدنی است که مرزهایش تنها بر نقشه‌ها تعریف نمی‌شود، بلکه در ذهن و حافظهٔ تاریخ زنده است.

از وادی نیشابور تا بلخ و هرات، از سمرقند تا توس، صدای قلم‌هایی برخاست که مسیر اندیشهٔ بشری را تغییر داد. در این گستره، بزرگانی پرورش یافتند که با دانش، ادب، فلسفه، عرفان و تفکر، نام خراسان را ماندگار و الهام‌بخش تمدن‌های دیگر ساختند. 

این سرزمین، مهد گفت‌وگو، کتابت و خردورزی بود؛ جایی که علم و شعر در کنار هم رشد کردند و انسان‌سازی را معنا بخشیدند.

امروز اما این میراث بزرگ، بیش از هر زمان دیگر به بیداری فرزندان و نسل آگاه خود نیاز دارد. مسوولیت احیای این هویت تمدنی بر دوش جوانان، اندیشمندان و صاحبان آگاهی قرار گرفته است. احیای خراسان تنها بازگشت به گذشته نیست، ساختن آینده‌ای است که بر بنیاد فرهنگ، آگاهی، عدالت، گفت‌وگو و همبستگی استوار باشد.

اگر می‌خواهیم خراسان دوباره بدرخشد، باید از خود آغاز کنیم؛ از خواندن، آموختن، اندیشیدن و پاسداری از زبان، تاریخ و هویت خویش. جامعه‌ای که کتاب را فراموش کند، تاریخ خود را نیز از دست خواهد داد. مردمی که از ریشه‌های فرهنگی خویش جدا شوند، دیر یا زود در پراکندگی فکری و هویتی فرو خواهند رفت.

بنابراین برای احیای خراسان باید میان دل‌ها پل ساخت، نه دیوار. باید اختلاف‌ها را کنار گذاشت و بر مشترکات فرهنگی، زبانی و تاریخی تکیه کرد. خراسان با نفرت و تعصب زنده نمی‌شود، با خرد، مهربانی، دانایی، گفت‌وگو و تلاش جمعی دوباره جان می‌گیرد. 

جوانان این سرزمین باید بدانند که بزرگ‌ترین سرمایهٔ آنان نه ثروت و قدرت، بلکه اندیشه، فرهنگ و توانایی آفرینش معناست. اگر نسل امروز به ارزش قلم، هنر، آموزش، پرسشگری و گفت‌وگو باور پیدا کند، فردای خراسان روشن‌تر و پویاتر از امروز خواهد بود.

بیایید برای احیای خراسان بسیج شویم؛ نه برای جنگ، بلکه برای ساختن. برای آنکه دوباره کتاب در دست جوانان باشد، شعر در زبان مردم جاری شود، دانش در جامعه جایگاه واقعی خود را پیدا کند و امید در دل‌ها زنده گردد. 

بیایید کاری کنیم که نام خراسان بار دیگر یادآور روشنایی، تمدن، بزرگی و پیوند انسان‌ها باشد؛ سرزمینی که فرزندانش به جای خاموشی، صدای دانایی و بیداری را به آینده برسانند.

و این امر ناممکن نیست. اگر بزرگان همت کنند و دست حمایت و همکاری خود را به سوی نسل جوان و رسالتمند دراز نمایند، می‌توان در آینده گام‌هایی ارزشمند برداشت و دوباره شکوهی را احیا کرد که در حافظهٔ تاریخ این سرزمین نهفته است.

«بیا از نو خراسانی بسازیم

دوباره از خود انسانی بسازیم»