فرهنگی

بهزاد از آن سوی جاده‌ها؛ نامه‌ای برای مرد ماجراجو

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 17 جوزا 1405
نویسنده: بهزاد آزاد

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 48

---

گذشته‌ها نامه‌رسان‌ها از کوه و دشت و جاده عبور می‌کردند تا پیامی را به مقصد برسانند. امروز دنیا دیجیتالی شده است، اما من هنوز نامه‌ای برایت نوشته‌ام.

مرد ماجراجو…

می‌خواهم صادقانه برایت بنویسم؛ دست از ماجراجویی نکش. بزن به دل کوه و دره، مسیر خود را ادامه بده و از سفرهایت لذت ببر. نگذار خستگی یا دلزدگی تو را از راهی که دوستش داری دور کند. این سفرها فقط جابه‌جا شدن از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر نیستند؛ این سفرها به انسان تجربه می‌دهند، نگاه می‌دهند و عمر آدم را پربارتر می‌کنند. با عشق سفر کن؛ چون هر قدمی که برمی‌داری، داستانی تازه می‌سازد.

از هر منظره‌ای که در مسیر می‌آید، نفسی تازه کن و بیشتر لذت ببر. با تمام وجودت شادی کن، بخند، در جاده‌ها زندگی کن، در قله‌ها نفس بکش و زیبایی‌های این سرزمین را با تمام وجود خود لمس کن. شاید امروز خودت فقط در حال لذت بردن از جاده‌ها، کوه‌ها و زیبایی‌های وطن باشی، اما حقیقت این است که هزاران نفر آرزو دارند روزی در همان جایی بایستند که تو ایستاده‌ای؛ همان منظره‌ها را ببینند، همان مسیرها را تجربه کنند و همان حس آزادی را، مانند پرنده‌ای که به هر سو بال می‌گشاید، لمس کنند.

مثل شمس باش؛ آرام نماند، سفر کرد، دید، آموخت و شناخت. جهان را نه از پشت پنجره، بلکه از دل جاده‌ها شناخت. تو نیز سفر خود را ادامه داد؛ ببین، بیاموز و هر روز نسخه‌ای آگاه‌تر از دیروزِ خودت باش. زیرا دنیا را نمی‌توان فقط خواند؛ باید آن را قدم زد و خوشبختانه تو به بخشی از آن آرزو رسیده‌ای.

زیباتر از آن این است که لحظه‌هایت را ثبت و آرشیف می‌کنی و با دیگران به اشتراک می‌گذاری؛ تا کسانی که هنوز به آرزویشان نرسیده‌اند، از دریچهٔ نگاه تو سفر کنند، الهام بگیرند و برای رؤیاهایشان قدم بردارند. پس ادامه داد؛ از جاده‌ها تصویر گرفت، از قله‌ها تصویر برداشت، شاهکار آفرید و از منظره‌های دوردست و زیبای وطن روایت کن. تعریف طبیعت بکر را هم نوشت.

فقط با زیبایی‌های طبیعت این سرزمین اُنس گرفت پیام به جهان رساند، اینجا با وجود درد و نابسامانی هایش سراسر زیبایی است و یک نکته را فراموش نکن؛ همه قرار نیست تو را درک کنند. همه قرار نیست بفهمند چرا ساعت‌ها در جاده می‌مانی، چرا برای دیدن یک طلوع آفتاب کیلومترها راه می‌روی، یا چرا برای رسیدن به یک قله این همه سختی را تحمل می‌کنی. زیرا این مسیر، مسیر همه نیست. بعضی‌ها فقط مقصد را می‌بینند، اما ماجراجویان عاشق خودِ مسیر هستند.

اگر روزی کسی ارزش راهت را نفهمید، تعجب نکن. کسانی که هم‌فکر تو باشند، معنای این قدم‌ها را می‌فهمند. آن‌ها می‌دانند که هر جاده درسی دارد، هر قله پیامی دارد و هر سفر، انسانی تازه از تو می‌سازد. پس به تعداد بیننده‌ها فکر نکن. اگر هزار نفر همراهت هستند، یعنی هزار نفر هم‌فکر تو هستند. اگر صد نفر همراهت هستند، یعنی صد نفر هم‌فکر تو هستند. زیرا ماجراجویی، سفر و کشف جهان همیشه انتخاب کسانی بوده که نگاهشان فراتر از روزمرگی‌هاست.

روزی خواهد رسید که هر کیلومتری را که ثبت می‌کنی، هزاران نفر می‌بینند، تشویقت می‌کنند و با عشق به راهت نگاه می‌کنند. شاید یک جمله از یک غریبه، یک پیام کوتاه یا یک نظر ساده، دوباره به تو انرژی بدهد تا راه خود را ادامه داد. پس مسیر خود را ادامه داد چون موفقیت سر راه انسان های ماجراجو و پر تلاش است.

و هر زمان که خسته شدی، این جمله را دوباره بخوان:

«تو در حال زندگی کردن رؤیایی هستی که آرزوی هزاران نفر است.»

بهزاد از آن سوی جاده‌ها…