فرهنگی

نوستالژی در سایهٔ روایت امروز

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 1 اسد 1405
نویسنده: نویسنده: میراجان امیری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 22

---

بعد از تمام روز باران، ابرهای آسمان آرام‌آرام از سقف آسمان دهکدهٔ ما در حال کوچ کردن بودند. از میان لای پردهٔ اُرسی، گاه‌گاهی ابرها را که با روشنایی ستاره‌ها و مهتاب، درخشنده‌تر شده بودند، نگاه می‌کردم. آن‌سوی خانه، پدر از قهرمانی‌های گذشتگان ما یاد می‌کرد؛ از اینکه روزگار، چه اندازه پر از رنج، بدبختی، بی‌خوابی، خستگی، شکست و ایستادگی بود و چگونه همهٔ این‌ها را با پیروز و سربلند به تاریخ سپردند، که تا امروز ما این‌گونه در آرامش قرار داشته باشیم و دیگر صدای طیاره‌های جنگی شوروی به گوش نرسد.

من گاه نگاهی به پدر می‌انداختم و گاه خود را غرق در میان ابرهایی می‌دیدم که در حال کوچیدن بودند. در هر تکهٔ از آن‌ها، مسیری و زندگی‌ای را تصور می‌کردم و گاهی نیز برخی از آن‌ها به شکلِ حیوانات و انسان‌ها درمی‌آمدند؛ گویی با نگاهشان به من خیره بودند و آرام آرام از مقابلم می‌گذشتند.

قصه‌های پدر هر لحظه بیشتر می‌شد و خواهران و برادرانم، همه، سراپا گوش به سخنانش سپرده بودند.

چند لحظه گذشت. دیگر ابری بر سقف آسمان دهکدهٔ ما نمانده بود و آسمان با ستاره‌های کوچک، که در هر سوی آغوشِ بی‌کر