سیاسی

سقوط کابل؛ پنج سالی که پنج قرن گذشت

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 12 اسد 1405
نویسنده: سیاه‌موی سروری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 74

---

تقویم می‌گوید از سقوط کابل پنج سال گذشته است؛ اما حافظه، تقویم دیگری دارد. در آن، هر روز به اندازه سالی گذشته و هر شب به درازی یک عمر بوده است. 

هر بار که می‌شنوم از سقوط کابل فقط پنج سال گذشته، بی‌اختیار لبخند تلخی بر لبانم می‌نشیند. مگر می‌شود آن همه درد، آن همه دلتنگی و آن همه رؤیای دفن‌شده را در پنج سال خلاصه کرد؟

برای من، زمان از عصر همان روزی ایستاد که کابل سقوط کرد. شهری که هر صبح با صدای رفت‌وآمد مردم بیدار می‌شد؛ دست‌فروشان بساط کارشان را پهن می‌کردند، کوچه‌ها پر از جنب‌وجوش بود، یکی راهی مکتب می‌شد، دیگری به دنبال کار می‌رفت و هرکس در اندیشه ساختن آینده‌ای بهتر بود.

اما ناگهان همه‌چیز در سکوتی سنگین فرو رفت؛ گویی کسی چراغ امید را خاموش کرده بود. خیابان‌ها همان خیابان‌ها بودند و کوچه‌ها همان کوچه‌ها، اما دیگر هیچ‌چیز شبیه گذشته نبود. ترس جای خنده را گرفت، نگرانی مهمان همیشگی خانه‌ها شد و گیسوان دخترانی که روزی در باد می‌رقصید، زیر چادری پنهان شد.

من هم، مانند هزاران دختر گیسوبلند دیگر، آن روز فقط نگران امروز نبودم؛ عزادار فردایی شدم که هنوز نیامده، از من گرفته شد. 

تمام برنامه‌هایی که برای زندگی داشتم، در چند ساعت رنگ باخت. دیگر کسی از آرزوهایش سخن نمی‌گفت؛ همه فقط از ماندن، رفتن، پنهان شدن و زنده ماندن حرف می‌زدند.

در این پنج سال، چیزهای بسیاری را از دست دادیم؛ مکتب‌هایی که خاموش شدند، دفترهایی که بسته ماندند، قلم‌هایی که از نوشتن بازایستادند و جوانی نسلی که میان انتظار و ناامیدی پیر شد. 

خیلی‌ها وطن را ترک کردند، خیلی‌ها در مسیر مهاجرت جان باختند و خیلی‌ها ماندند تا هر روز، اندکی بیشتر از دیروز، در سکوت فرسوده شوند.

گاهی با خود فکر می‌کنم شاید سال‌ها بعد، کودکی در کتاب تاریخ بخواند که کابل در ۱۵ آگست ۲۰۲۱ سقوط کرد‌ و بی‌تفاوت از کنار این جمله بگذرد. اما کاش کسی به او بگوید که پشت همین یک جمله کوتاه، میلیون‌ها داستان ناتمام پنهان شده است. 

داستان دختران که کتاب‌های‌شان نیمه‌تمام ماند، از مکتب و دانشگاه محروم شدند و به خانه‌نشینی محکوم گشتند؛ داستان مردمی که یک‌شبه، میان امید و هراس، ناچار شدند زندگی دیگری را آغاز کنند.

امروز پنج سال گذشته است، اما برای من و برای نسلی که با سقوط کابل، گویی زمان و آینده‌اش نیز زیر آوار رفت، این پنج سال شبیه پنج قرن است. پنج قرنی که هر روزش را با دلتنگی، با خاطره و با یک پرسش تکراری سپری کرده‌ایم: اگر آن روز هرگز اتفاق نمی‌افتاد، امروز زندگی ما چگونه بود؟