سیاسی

همگرایی نیروهای متعهد افغانستان؛ راهی به‌سوی عدالت و آزادی

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 14 اسد 1405
نویسنده: عبدالمجید قادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 57

---

افغانستان امروز در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر خود قرار دارد؛ مقطعی که تحولات سیاسی و اجتماعی، زندگی میلیون‌ها شهروند افغانستان را تحت تاثیر قرار داده و آینده کشور را با پرسش‌های جدی و سرنوشت‌ساز روبه‌رو ساخته است.

در چنین شرایطی، مسوولیت نیروهای آگاه، فعالان سیاسی، فرهنگی، رسانه‌ای، مذهبی، اجتماعی، نظامی، مهاجرت و همه جریان‌های متعهد به سرنوشت مردم افغانستان، بیش از هر زمان دیگری سنگین و تاریخی است.

در میان این همه دشواری، هنوز انسان‌هایی هستند که سکوت را انتخاب نکرده‌اند؛ کسانی که با قلم، اندیشه، رسانه، گفت‌وگو، فعالیت مدنی و حضور مسوولانه تلاش می‌کنند صدای مردم افغانستان را زنده نگه دارند.

آنان در داخل و خارج از کشور، در سنگرهای مختلف فعالیت می‌کنند، اما درد مشترک و دغدغه مشترکی دارند: آینده افغانستان و سرنوشت مردم آن.

این تلاش‌ها تنها فعالیت‌های روزمره نیست، بلکه بخشی از مسوولیت تاریخی نسلی است که نمی‌خواهد در برابر تحولات سرنوشت‌ساز کشور بی‌تفاوت بماند. افغانستان بیش از هر زمان دیگری به آگاهی، همبستگی، خرد سیاسی و گفت‌وگوی ملی نیاز دارد.

تجربه سال‌های گذشته ثابت کرده است که پراکندگی نیروهای متعهد، اختلافات فرعی و نبود یک گفتمان مشترک، فرصت‌های بزرگی را از جامعه گرفته است. از همین‌رو، ضرورت دارد نیروهای سیاسی، فرهنگی، رسانه‌ای، اجتماعی و مدنی، با حفظ دیدگاه‌ها و تفاوت‌های فکری خود، بر مشترکات ملی و انسانی تمرکز کنند.

وحدت به معنای یکسان‌اندیشیدن نیست؛ وحدت یعنی در کنار تفاوت‌ها، برای ارزش‌های مشترک ایستادن.

جامعه‌ای که در آن آزادی اندیشه، حق بیان، عدالت، برابری، کرامت انسانی و مشارکت شهروندان محترم شمرده شود، می‌تواند پایه‌های یک آینده پایدار را بنا کند. افغانستان نیز برای عبور از بحران‌های موجود به چنین رویکردی نیازمند است؛ رویکردی که در آن هیچ شهروندی به دلیل زبان، قومیت، جنسیت، باور، دیدگاه سیاسی یا موقعیت اجتماعی از حقوق اساسی خود محروم نشود.

فعالان رسانه‌ای و فرهنگی در این میان نقش ویژه‌ای دارند. رسانه تنها وسیله انتقال خبر نیست؛ رسانه می‌تواند حافظ حافظه جمعی یک ملت، صدای بی‌صدایان و پل ارتباطی میان جامعه و جهان باشد. از این‌رو، مسوولیت رسانه‌ها و خبرنگاران متعهد این است که حقیقت را با دقت، شجاعت و مسوولیت‌پذیری بازتاب دهند و اجازه ندهند واقعیت‌های جامعه در میان تبلیغات، ترس و سکوت گم شود.

فعالان سیاسی نیز مسوولیت سنگینی بر دوش دارند. سیاست زمانی ارزشمند است که در خدمت مردم باشد، نه ابزاری برای قدرت‌طلبی، حذف رقیب و تامین منافع شخصی. افغانستان به سیاستی نیاز دارد که محور آن منافع ملی، عدالت، مشارکت عمومی و آینده نسل‌های بعدی باشد.

همچنین نقش فعالان فرهنگی و اجتماعی در حفظ هویت، امید و روحیه جامعه انکارناپذیر است. فرهنگ می‌تواند جامعه را به یکدیگر نزدیک کند و دیوارهای بی‌اعتمادی را فرو بریزد. جامعه‌ای که فرهنگ گفت‌وگو، تحمل و احترام متقابل را تقویت کند، زمینه بیشتری برای حل مسالمت‌آمیز اختلافات خواهد داشت.

افغانستان تنها با تغییر افراد به آینده بهتر نخواهد رسید؛ تغییر واقعی زمانی شکل می‌گیرد که فرهنگ سیاسی، اجتماعی و عمومی نیز تغییر کند. باید از چرخه نفرت، انتقام، حذف و بی‌اعتمادی عبور کرد و به سوی جامعه‌ای حرکت کرد که در آن اختلاف‌نظر جرم تلقی نشود و رقابت سیاسی جای خود را به دشمنی و حذف ندهد.

امروز، کسانی که برای آگاهی مردم تلاش می‌کنند، باید بدانند که هر مقاله، هر گزارش، هر سخن مسوولانه و هر قدم آگاهانه می‌تواند بخشی از یک تحول بزرگ‌تر باشد. شاید اثر یک تلاش در کوتاه‌مدت دیده نشود، اما تاریخ بارها ثابت کرده است که تغییرات بزرگ از حرکت‌های کوچک و پیوسته آغاز می‌شوند.

هیچ ملتی با سکوت همیشگی به آزادی و عدالت نرسیده است؛ اما مبارزه نیز زمانی به نتیجه می‌رسد که با آگاهی، سازمان‌یافتگی، مسوولیت‌پذیری و احترام به کرامت انسان همراه باشد.

از این‌رو، امروز بیش از هر زمان دیگر به یک همگرایی گسترده و مسوولانه نیاز داریم؛ همگرایی‌ای که نه بر محور شخص، گروه یا منفعت محدود، بلکه بر اساس افغانستان، مردم افغانستان و آینده افغانستان شکل گیرد.

نیروهای متعهد باید از تجربه‌های گذشته درس بگیرند و اجازه ندهند اختلافات شخصی و رقابت‌های کوتاه‌مدت، آرمان‌های بزرگ‌تر را تحت‌الشعاع قرار دهد. اگر هدف، ساختن آینده‌ای بهتر برای افغانستان است، باید ظرفیت شنیدن یکدیگر، پذیرش تفاوت‌ها و همکاری بر سر اصول مشترک را افزایش داد.

امروز نسل جوان افغانستان بیش از هر چیز به امید نیاز دارد؛ امیدی که بر واقعیت، آگاهی و اراده استوار باشد. این نسل نباید تصور کند که آینده از پیش نوشته شده است. آینده را می‌توان با آموزش، آگاهی، مشارکت، تلاش و ایستادگی مسوولانه تغییر داد.

پیام من به همه فعالان متعهد افغانستان

به همه فعالان سیاسی، فرهنگی، رسانه‌ای، مذهبی، اجتماعی، مهاجرت و مبارزان راه عدالت و آزادی که در هر شرایطی مسوولیت خود را فراموش نکرده‌اند، باید گفت:

راه شما آسان نیست، اما ارزشمند است.

ممکن است در مسیر خود با فشار، مخالفت، بی‌اعتمادی، ناامیدی و دشواری‌های فراوان روبه‌رو شوید، اما نباید اجازه داد سختی‌های امروز، امید به فردای افغانستان را از میان ببرد.

قلم‌های آگاه را زمین نگذارید.

صدای مردم را خاموش نکنید.

گفت‌وگو را قربانی اختلاف نکنید.

و امید را در دل جامعه زنده نگه دارید.

تاریخ درباره کسانی قضاوت خواهد کرد که در روزهای دشوار چه کردند، نه درباره کسانی که تنها در روزهای آرام سخن گفتند.

امروز فرصت آن است که نیروهای متعهد افغانستان، با عبور از اختلافات فرعی، یک گفتمان مشترک برای آینده افغانستان ایجاد کنند؛ گفتمانی که در آن آزادی، عدالت، حاکمیت قانون، برابری شهروندان، کرامت انسانی، مشارکت سیاسی و صلح پایدار اصول اساسی باشند.

ما به آینده‌ای باور داریم که در آن افغانستان متعلق به همه شهروندانش باشد؛ آینده‌ای که در آن هیچ‌کس به دلیل هویت، باور یا دیدگاه خود حذف نشود؛ آینده‌ای که در آن قدرت در برابر قانون پاسخگو باشد و مردم در تعیین سرنوشت خویش نقش واقعی داشته باشند.

این مسیر شاید طولانی باشد، اما هیچ راه بزرگی بدون صبر و استقامت پیموده نشده است.

گام‌های کسانی که برای آگاهی و سربلندی مردم افغانستان تلاش می‌کنند، استوار باد.

راه‌تان روشن، اراده‌تان محکم، قلم‌هایتان بیدار و صدایتان رسا باد.

باشد که نسل‌های آینده، از امروز به عنوان روزهایی یاد کنند که فرزندان افغانستان در برابر تاریکی تسلیم نشدند، بلکه با آگاهی، همبستگی و اراده، برای ساختن آینده‌ای بهتر ایستادند.

افغانستان به ما تعلق دارد.

آینده افغانستان به اراده مردم آن وابسته است.

و تاریخ را کسانی می‌نویسند که در لحظه‌های دشوار، مسوولیت خود را فراموش نمی‌کنند.