سیاسی

خانواده، پناه‌‌گاهِ تن‌ها؛ چرا پناه بردن به خویشان، گاه سیاست را نابود می‌کند؟

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 15 اسد 1405
نویسنده: مهرزاد عظیمی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 50

---

جهان نوین با همه پیشرفت هایش، برای "فرد" نا همگون و تنها، جایی امن نیست؛ پیامی که از گوشه و کنار این جهان فرستاده می‌شود، نادیده گرفتن حقوق فرد در برابر زور ساختارهاست. در چنین جایگاهی، خانواده نه تنها یک نهاد عاطفی، که به سان دژی استوار در برابر نا مهربانی های جهان بر پا می‌شود. 

این نوشته ما را به درنگی ژرف فرا می‌خواند: خواهش ما به ساختن انگاره‌ی "خویشاوندی"، اگر چه آرامش بخش است، اما می‌تواند به کژ راهه ای بنیادین در سیاست بی‌انجامد و شالوده‌ی چندگانگی را از میان بردارد. انسان، آن گونه که فلسفه می‌شناسد، تنها در پرتوِ سیاست و با پشتیبانی خواست مندانه‌ی برابری حقوقی است که می‌تواند چندگانگی آدمی را به رسمیت بشناسد. 

پیوند این انگاره با روزگار امروز افغانستان ژرف و اندوه بار است؛ کشوری که در آن، در نبود یک سیاست چند گرا و در بر گیرنده، خانواده و تبار نه تنها پناه گاهی در برابر جهانی خشن، که بارها به زندانی برای "فرد" و بازدارنده ای در راه حقوق برابر و شهروندی نوین در آمده است. در افغانستانِ گرفتار میان بستگی های کهن و هراس های نو، دوگانگیِ میان پناه جستن در خویشاوندی و نابودی چندگانگی، ریختی خونین و آشکار به خود گرفته است.

در جهانِ نا مهربانِ امروز، جایی برای «فرد» و کسی که نا همگون می‌نماید، نیست. خانواده از همین روست که چنان دژی استوار و پناه گاهی در برابر جهانی بیگانه و هراس انگیز بر پا شده است. 

ما در برابر این جهانِ غریب، انگاره‌ی «خویشاوندی» را پیش می‌کشیم؛ اما همین کار، به کژ راهه ای بزرگ در سیاست می‌انجامد، چرا که بنیادِ چندگانگی را از میان می‌برد و آن را با خویشاوند سالاری از کار می‌اندازد. انسان، آن گونه که فلسفه و خداشناسی می‌شناسند، تنها از راهِ سیاست است که می‌تواند دارای حقوق برابر شود و چندگانگی آدمی را به رسمیت بشناسد.

در افغانستانِ امروز، این دوگانگی، ریختی خونین و آشکار به خود گرفته است. در نبودِ یک سیاستِ فراگیر و چندگرا، خانواده و تبار، نه تنها پناه گاه، که به زندانی برای فرد و بازدارنده‌ای در برابر حقوق برابر و شهروندی راستین بدل شده است. 

افغانستان، گرفتار در میان بستگی های کهن و تازش های جهانِ نوین، نمونه‌ی روشنی است از اینکه چگونه پناه جستنِ ناگزیر در خویشاوندی، می‌تواند به نابودی چندگانگی و خاموشیِ حقوق فرد بی‌انجامد.