سیاسی

حتی از تصویر مسعود می‌هراسند

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 18 اسد 1405
نویسنده: امیر آریایی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 160

---

احمدشاه مسعود، یکی از قهرمان های نامدار تاریخ معاصر افغانستان و جهان است که بخش بزرگی از عمر خود را در راه آزادی و سربلندی افغانستان سپری کرد. فارغ از نگاه‌های سیاسی متفاوت، جایگاه او در تاریخ معاصر افغانستان انکارشدنی نیست و بزرگی او به مرحله‌ای رسیده است که امروز در زبان‌های مختلف در سراسری دنیا در وصف این بزرگ مرد قهرمان کتاب‌ها و مقالات متعددی نوشته اند.

اما امروز، پس از نزدیک به پنج سال حاکمیت ط.البان بر افغانستان، نشانه‌هایی دیده می‌شود که نشان می‌دهد این گروه نه‌تنها با اندیشه و میراث احمدشاه مسعود مشکل دارند، بلکه حتی با تصویر آن نیز می‌هراسند و احساس تهدید می‌کنند.

طی این دو روز گزارش‌های درباره بسته‌شدن برخی دانشگاه‌های خصوصی در ولایات تاجیک نشین کشور از جانب وزارت تحصیلات عالی طالبان منتشر شده است؛ از جمله دانشگاه راه سعادت در مزارشریف نیز از دانشگاه هایی می‌باشد که بسته شده است. منابع از بلخ می‌رسانند که دلیل بسته شدن این دانشگاه؛ وجود تصویر احمدشاه مسعود در کتابخانه این دانشگاه، بوده است.

اگر چنین برخوردی واقعاً به دلیل وجود یک تصویر صورت گرفته باشد، پرسش اساسی این‌جاست: چگونه تصویر یک انسان می‌تواند برای یک گروه تا این اندازه هراس‌آور باشد؟

گرچه دشمنی طالبان با نظام آموزشی افغانستان موضوع تازه‌ای نیست و از اولین روزهای حاکمیت شان دروازه های مکاتب و دانشگاه ها را به روی یک قشر عظیم و توانمند این سرزمین که زنان و خواهران این دیار باشد بسته اند. اما در سال‌های اخیر، محدودیت‌های گسترده تری وضع کرده اند. بنا براین مکاتب و دانشگاه‌ها باید محل علم، گفت‌وگو و پرورش نسل آینده باشند، نه میدان برخوردهای سیاسی و ایدئولوژیک و یا ترویج افراطیت و برنامه های تروریستی.

امروز اگر تصویر از احمدشاه مسعود در یک کتابخانه تحمل نمی‌شود، این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح می‌شود که ترس از یک تصویر، در واقع ترس از چیست؟ آیا می‌توان محبوبیت این فرمانده سترگ را با حذف تصویر و یا شکستن سنگ مزارش کاست؟ نخیر!

مگر نمی‌دانید که با گذشت هر روز به محبوبیت و دوستداران خط مش مسعود افزود می‌گردد؟

بنا براین ملت‌ها با حذف تصویرها و بستن دروازه‌های دانشگاه‌ها از تاریخ خود عبور نمی‌کنند. تاریخ را نمی‌توان پاک کرد؛ می‌توان تنها کوشید آن را پنهان کرد.

افغانستان بیش از هر زمان دیگر به دانشگاه، مکتب، کتاب و اندیشه آزاد نیاز دارد؛ نه به ترس از تصویرها و خاموش‌کردن صداهای متفاوت.

ما این‌جا در میدان حضور داریم و برای شکوه از دست رفته به پیش خواهیم رفت. تا گردن کج تاریخ را راست نماییم.