سیاسی

از گذشته عبور کنیم و آینده افغانستان را بسازیم

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 24 اسد 1405
نویسنده: عبدالمجید قادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 110

---

 از تمامی نخبگان صاحب‌ نظران قلم‌ به‌ دستان و دلسوزان افغانستان تقاضا دارم در شرایط حساس کنونی به جای تکرار مداوم روایت‌ های تلخ گذشته درباره راه‌ های بیرون‌ رفت از بحران و آینده کشور قلم بزنیم.

همه ما می‌ دانیم افغانستان چگونه سقوط کرد چگونه سال‌ ها دستاورد و امید یک نسل در مدت کوتاهی فرو ریخت، چگونه با خون هزاران سرباز و جوان این سرزمین معامله شد چگونه میلیون‌ ها شهروند افغانستان ناگزیر به ترک خانه و کاشانه خود شدند و چگونه در مسیر مهاجرت، شماری از جوانان و هم‌ وطنان ما در مرزها جان باختند. این واقعیت‌ های تلخ در حافظه تاریخی ملت ما باقی خواهد ماند و فراموش‌کردن آن‌ ها نه ممکن است و نه درست.

اما پرسش اساسی امروز این است پس از پنج سال چه باید کرد؟

اگر قرار باشد همچنان تنها از گذشته بنویسیم از سقوط، شکست، خیانت‌ ها و قربانیان سخن بگوییم اما برای خروج از این بنبست راهی ارائه نکنیم چه تغییری در سرنوشت مردم ما ایجاد خواهد شد؟

امروز بیش از هر زمان دیگر به قلم‌ هایی نیاز داریم که راه نشان دهند به اندیشه‌ هایی که از مرز انتقاد فراتر بروند و راهکار ارائه کنند به نخبگانی که بتوانند میان نیروهای مختلف جامعه پل بسازند و درباره آینده‌ ای مشترک برای افغانستان گفتوگو کنند.

جنگ میان حق و باطل تنها در میدان نبرد تعیین نمی‌شود گاهی این نبرد در میدان اندیشه، آگاهی، عدالت، وحدت و مسئولیت‌پذیری نیز جریان دارد.

 اگر حق را می‌خواهیم باید برای تحقق آن راهی عقلانی، سیاسی و مسالمت‌آمیز پیدا کنیم.

 اگر آزادی، عدالت، کرامت انسانی و آینده بهتر برای افغانستان می‌خواهیم باید از مرحله سوگواری و بازخوانی گذشته عبور کرده و وارد مرحله راه‌ حل‌ سازی شویم.

افغانستان امروز به گفت‌وگوی ملی، همبستگی اجتماعی، خرد سیاسی، مشارکت همه اقوام و نسل‌ ها احترام به حقوق اساسی شهروندان و یک چشم‌ انداز روشن برای آینده نیاز دارد. 

اختلاف دیدگاه‌ ها طبیعی است اما تبدیل اختلاف‌ ها به دشمنی و نفرت، تنها بحران را عمیق‌ تر میکند.

بیایید از خون شهدا فقط برای یادآوری گذشته استفاده نکنیم بلکه مسئولیت خود در برابر آینده را نیز به یاد بیاوریم. 

بیایید از رنج مهاجران تنها روایت نسازیم بلکه برای بازگشت عزتمندانه و ساختن یک افغانستان امن و آباد راهکار ارائه کنیم.

بیایید از جوانانی که قربانی جنگ و مهاجرت شدند سخن بگوییم اما هم‌ زمان برای نسلی که هنوز در افغانستان و بیرون از آن زندگی می‌کند امید و مسیر روشن بسازیم.

افغانستان بیش از آن‌که به روایت‌ های تکراری از گذشته نیاز داشته باشد به اندیشه‌ های تازه برای آینده نیاز دارد.

بیایید قلم‌ ها را از بازگویی صرف فاجعه به سوی ساختن راه نجات ببریم از شکایت به سوی راهکار از پراکندگی به سوی همگرایی و از گذشته به سوی آینده.

گذشته را باید به یاد داشت تا دوباره تکرار نشود اما آینده را باید امروز ساخت.