سیاسی

پنج سال سکوت و خاموشی در سایه توحش

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 24 اسد 1405
نویسنده: امیر آریایی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 39

---

پنج سال پیش، در چنین روزی، حکومت افغانستان به رهبری اشرف غنی یکی از بدنام ترین و متعصب ترین آدم های این سرزمین فروپاشید و طالبان بار دیگر بر کشور مسلط شدند؛ رویدادی که فصل تازه‌ای از محدودیت، خاموشی و حذف بسیاری از دستاوردهای دو دهه گذشته رقم خورد.

در این پنج سال، بسیاری از نورم‌ها و ارزش‌های حکومت‌داری دموکراتیک کنار گذاشته شد. دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها به روی بخش بزرگی از نسل جوان بسته شد، ظرفیت‌های علمی و انسانی کشور تضعیف گردید و بسیاری از دانش‌آموختگان، متخصصان و ظرفیت های کارآمد یا از صحنه کنار زده شدند و یا ناگزیر به ترک کشور و راهی سرزمین و دیاری دیگری شدند.

اما شاید دردناک‌تر از همه، سکوتی باشد که بر جامعه سایه افکنده است. سکوتی که نه از رضایت، بلکه از ترس، محدودیت و ناامیدی سرچشمه می‌گیرد. جامعه‌ای که روزگاری با صدای بلند از حق، آزادی و آینده سخن می‌گفت، امروز بسیاری از دردهایش را در سینه نگه می‌دارد. جوانانِ که بارها بخاطری بی‌عدالتی ها به میدان می‌آمدند و دربرابری هرگونه قانون گریزی ایستادگی می‌کردند، امروز حتی توان بیان مشکلات و دفاع از حق شان‌را ندارند.

بنا براین پنج سال گذشته فقط پنج سال از یک تقویم سیاسی نیست. پنج سال از زندگی میلیون‌ها انسان است؛ پنج سال از عمر دخترانی که از آموزش بازمانده اند، جوانانی که فرصت ساختن آینده‌شان را از دست داده اند و خانواده‌هایی که با فقر، مهاجرت، ترس و بی‌افقی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

با این همه باید بدانیم که سکوت مردم به معنای فراموشی نیست. دردها باقی می‌مانند، خاطره‌ها زنده‌اند و خواست عدالت، آموزش، آزادی و زندگی شرافتمندانه را نمی‌توان برای همیشه خاموش کرد.

شاید امروز صدای ما کم‌رنگ شده باشد، اما تاریخ شاهد است که هیچ دوره‌ای از خاموشی ابدی نیست. روزی خواهد رسید که نسل ما بتوانند دوباره از آینده‌ای سخن بگویند که در آن هیچ دختری به جرم دختر بودن از مکتب بازنماند، هیچ جوانی به دلیل اندیشه‌اش حذف نشود و هیچ انسانی از بیان درد و خواسته‌اش هراس نداشته باشد.

پنج سال سکوت، نباید به معنای پنج سال فراموشی باشد و این میدان را از طریقه های مختلف گرم نگه‌داریم و ادامه دهیم.