سیاسی

جوانان تاجیک؛ از «من» تا «ما»

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 25 اسد 1405
نویسنده: محمد خان دلسوز تاجیک

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 84

---

تاجیک‌های نازنین! بیایید این‌بار شجاعانه و صادقانه خودمان را نقد کنیم. شاید بزرگ‌ترین ضعف ما تاجیک‌های امروز، کمبود انسان‌های آگاه، دانش، انگیزه یا ظرفیت نباشد؛ بلکه ناتوانی ما در اعتماد کردن به یکدیگر و ساختن یک رابطه سالم و پایدار میان خودمان است. ما آن‌قدر در بی‌اعتمادی، قضاوت، اختلاف و فاصله گرفتن از یکدیگر گرفتار شده‌ایم که گاهی برای زمین زدن همدیگر انرژی بیشتری صرف می‌کنیم تا برای بلند کردن یکدیگر. 

تلخ‌تر از آن، این است که گاهی موفقیت یک تاجیک را موفقیت همه نمی‌دانیم و انتقاد سازنده را نیز چنان برنمی‌تابیم که گویی هر صدای مخالف یا نقد اصلاحی، تهدیدی علیه شخصیت و جایگاه ماست.

اگر این فرهنگ ادامه پیدا کند، پرشمار بودن ما چه سودی خواهد داشت؟ ملتی که نتواند میان فرزندان خود اعتماد، همدلی و همکاری ایجاد کند، چگونه می‌تواند در برابر بحران‌های بزرگ بایستد و برای آینده خود نقش تعیین‌کننده داشته باشد؟ 

ما قرار نیست همه یکسان بیندیشیم، یکسان تصمیم بگیریم یا حتی در همه مسایل دیدگاه مشترک داشته باشیم؛ اما باید آن‌قدر بزرگ‌منش باشیم که اختلاف نظر را دشمنی ندانیم و تفاوت دیدگاه را بهانه‌ای برای حذف، تحقیر یا تخریب یکدیگر نسازیم. جامعه زمانی قدرتمند می‌شود که افراد آن بتوانند در عین تفاوت، بر سر ارزش‌ها و منافع مشترک کنار هم بایستند.

باور داشته باشید که اتحاد واقعی از جایی آغاز می‌شود که یاد بگیریم دست یکدیگر را بگیریم، به هم فرصت بدهیم، صدای هم را بشنویم و از پیشرفت یکدیگر نترسیم. هیچ تاجیکی با کوچک کردن تاجیک دیگر بزرگ‌تر نمی‌شود؛ برعکس، موفقیت هر فرزند این جامعه می‌تواند سرمایه‌ای برای همه ما باشد. 

اگر یک جوان تاجیک در علم، تجارت، سیاست، فرهنگ، رسانه یا هر عرصه دیگری پیشرفت می‌کند، باید آن موفقیت را بخشی از ظرفیت جمعی خود بدانیم، نه فرصتی برای حسادت، تخریب یا کم‌ارزش جلوه دادن تلاش او.

امروز بیش از شعارهای پرطمطراق، به اعتماد نیاز داریم؛ بیش از همایش‌ها و عکس‌های مشترک، به همدیگرپذیری؛ و بیش از ادعای اتحاد، به تمرین واقعی اتحاد نیازمندیم. اتحاد با گفتن «ما متحد هستیم» به وجود نمی‌آید؛ اتحاد زمانی شکل می‌گیرد که در عمل، در کنار هم بایستیم، موفقیت یکدیگر را تحمل و حمایت کنیم، در برابر خطاهای هم با نیت اصلاح سخن بگوییم و اجازه ندهیم اختلاف‌های کوچک، ما را از هدف‌های بزرگ‌تر دور کند.

امروز اگر هرکس تنها برای خودش بایستد، شاید جمعیتی پرشمار باشیم، اما همچنان نیرویی پراکنده و کم‌اثر باقی خواهیم ماند. قدرت واقعی ما زمانی آشکار می‌شود که «من»‌های جدا از هم به یک «ما»ی آگاه، مسوول و همدل تبدیل شوند. 

جوانان عزت‌مند تاجیک! وقت آن رسیده است که بفهمیم بزرگ‌ترین سرمایه ما نه در تعداد ما، بلکه در توانایی ما برای اعتماد کردن، کنار هم ماندن و ساختن آینده‌ای مشترک است. اگر این درس را بیاموزیم، اختلاف‌های ما می‌تواند به تنوع و قدرت تبدیل شود؛ اما اگر نیاموزیم، تاریخ شاید روزی نه از پرشماری ما، بلکه از فرصت‌سوزی‌های ما بنویسد.