سیاسی

تاجیک‌ها کی بیدار می‌شوند؟ پرسش خون حسیب

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 29 اسد 1405
نویسنده: محمدخان دلسوز تاجیک

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 74

---

چند مرد دیگر باید در راه ایستادگی جان بدهند تا بفهمیم تاریخ با ملت‌های خواب‌آلود و بی‌تفاوت مهربان نیست؟ چند قامت دیگر باید بر خاک بیفتد تا دریابیم آزادی، عزت و سربلندی هیچ ملتی با تماشا کردن، سکوت و انتظار به دست نمی‌آید؟

حسیب پنجشیری مشهور به «حسیب قوای مرکز»، آن مرد راست‌قامت، یلِ گردن‌فراز و استوار، در راه مقاومت و ایستادگی جان باخت، اما شهادتش نباید تنها اشکی بر چشمان ما و چند جمله‌ای بر صفحات ما باقی بگذارد. 

خون او باید بیداری بیافریند؛ باید وجدان‌های خاموش را تکان دهد و غیرت یک ملت را از زیر خاکستر بی‌تفاوتی بیرون بکشد. اگر قرار باشد خون چنین مردانی نیز پس از چند روز در هیاهوی خبرها و روزمرگی‌ها فراموش شود، پس چه چیزی می‌تواند ما را از خواب سنگین غفلت بیدار کند؟

فرمانده حسیب جان داد تا تسلیم شدن، اسارت و زانو زدن در برابر زور را نپذیرد. او ایستاد تا ثابت کند انسان می‌تواند در سخت‌ترین لحظه‌ها نیز عزت و آرمان خود را نفروشد. اکنون ننگ است اگر ما زنده بمانیم، اما راه ایستادگی او را فراموش کنیم، ننگ است اگر از رشادت او سخن بگوییم، اما در عمل همان بی‌تفاوتی گذشته را ادامه دهیم.

امروز، در برابر خون او و در برابر قامت مردی که تا آخرین نفس ایستاد، تعهد می‌سپاریم: راهش را تنها نمی‌گذاریم، پرچمش را بر زمین نمی‌گذاریم و اجازه نمی‌دهیم شهادتش در هیاهوی روزگار گم شود. یاد او باید نه فقط در سوگ و مرثیه، بلکه در آگاهی، همبستگی، مسوولیت‌پذیری و ایستادگی ما زنده بماند.

امروز تاجیک‌ها باید بدانند که هیچ ملتی با تماشا کردن تاریخ، صاحب آینده نشده است. ملت‌هایی که سرنوشت خود را به دست دیگران سپرده‌اند، دیر یا زود بهای سنگین بی‌تفاوتی خود را پرداخته‌اند. تاریخ به کسانی احترام می‌گذارد که در لحظه‌های دشوار، مسوولیت خود را می‌پذیرند و برای ساختن آینده، از جایگاه تماشاگر بیرون می‌شوند.

اگر قرار است فردایی با عزت، آزادی و سربلندی داشته باشیم، امروز باید از خواب برخیزیم؛ از تماشاگر بودن دست بکشیم و مسوولیت خویش را در برابر سرنوشت مردم و سرزمین‌مان بپذیریم. بیداری فقط یک احساس لحظه‌ای نیست، بیداری یعنی شناخت مسوولیت، حفظ حافظه تاریخی، ایستادن در کنار مردم و اجازه ندادن به اینکه فداکاری مردان این سرزمین بی‌ثمر و فراموش‌شده باقی بماند.

امروز فرمانده حسیب از میان ما رفت، اما راهش هنوز زنده است، راهی که با خون، ایستادگی و فداکاری معنا یافته است. این راه اکنون به ما سپرده شده، امانتی سنگین که هر یک از ما در برابر آن مسوولیم. یا شایسته این امانت خواهیم بود، یا در برابر تاریخ پاسخ‌گو خواهیم ماند.

حسیب قوای مرکز رفت، اما پرسشی بزرگ برای ما بر جای گذاشت: تاجیک‌ها کی بیدار می‌شوند؟ پاسخ این پرسش را نه با شعار و مرثیه، بلکه با عمل، آگاهی و مسوولیت خود خواهیم داد.

یاد شهید آزادی، حسیب قوای مرکز، جاودان و راه ایستادگی‌اش پررهرو باد.