سیاسی

حسیب پنجشیری؛ شهادتی که نباید به یک پیام تسلیت دیگر تبدیل شود

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 30 اسد 1405
نویسنده: دریا نشاط

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 177

---

شهادت حسیب پنجشیری تنها یک فقدان شخصی نیست؛ برای جریان مقاومت و چهره‌های سیاسی که خود را در کنار این جریان می‌دانند، یک پرسش جدی نیز به وجود می‌آورد: چرا همیشه پس از کشته‌شدن یک مبارز، چشم‌ها باز می‌شود؟

پس از هر شهادت، صفحات اجتماعی پر می‌شود از پیام‌های تسلیت، جملات احساسی و تمجید از شجاعت و فداکاری فردی که دیگر در میان ما نیست. طبیعی است که درگذشت یک مبارز واکنش و همدردی به دنبال داشته باشد؛ اما مسئله اینجاست که چرا بسیاری از این صداها، پیش از وقوع حادثه شنیده نمی‌شوند؟

چرا زمانی که یک مبارز هنوز زنده است، کمتر از وضعیت، امکانات، مشکلات و خطرهایی که متوجه اوست سخن گفته می‌شود، اما زمانی که جان خود را از دست می‌دهد، ناگهان همه از اهمیت، شجاعت و جایگاه او یاد می‌کنند؟

حسیب پنجشیری امروز دیگر در میان ما نیست. پیام تسلیت سیاسیون چه چیزی را برای او تغییر می‌دهد؟

هیچ پیامی نمی‌تواند او را به زندگی برگرداند. هیچ بیانیه‌ای نمی‌تواند خانواده‌اش و مبارزین دیگر را از داغی که بر دل‌شان نشسته رها کند و هیچ نوشته‌ای نمی‌تواند جای خالی او را در صف مبارزان پر کند. 

پس پرسش ما این نیست که چرا تسلیت می‌گویید؛ پرسش این است که چرا حمایت، مسوولیت‌پذیری و توجه جدی، پیش از حادثه به همان اندازه پررنگ نیست؟

نقد من به معنای نادیده گرفتن ارزش تسلیت توسط سیاسیون نیست. تسلیت جای خود را دارد؛ اما برای یک جریان سیاسی، مسوولیت نباید از لحظه شهادت آغاز شود. مسوولیت باید پیش از آن باشد؛ زمانی که هنوز امکان پیشگیری، اصلاح، حمایت و تصمیم‌گیری وجود دارد.

امروز باید از رهبری و چهره‌های سیاسی جبهه مقاومت پرسید: آیا باید منتظر باشیم تا فرمانده خالد امیری، جناب خیرخواه یا مبارزان دیگری نیز از دست بروند تا دوباره همه چشم‌ها باز شود، پیام‌های تسلیت آغاز گردد و پیشگیری‌های جدی صورت بگیرد؟

این پرسش‌ها نزد من برای تخریب مقاومت مطرح نشده است؛ برعکس، از نگرانی برای آینده آن سرچشمه می‌گیرد. اگر قرار است مقاومت ادامه داشته باشد، باید از نیروهای خود مراقبت کند، هشدارها را جدی بگیرد، ضعف‌ها را بررسی کند و اجازه ندهد سرمایه‌های انسانی یکی پس از دیگری از دست بروند.

مبارزی که در صف مقاومت ایستاده، فقط با یک نام خلاصه نمی‌شود؛ او بخشی از سرمایه انسانی و سیاسی یک جریان است. بنابراین حفاظت از او، توجه به شرایطش و تلاش برای کاهش خطرات، باید پیش از وقوع حادثه مورد توجه قرار گیرد.

ما سال‌هاست که شاهد از دست رفتن جوانان این سرزمین هستیم. هر بار پس از یک حادثه، چند روز فضای عمومی پر از اندوه می‌شود و سپس همه چیز به روال گذشته برمی‌گردد. این چرخه باید متوقف شود؛ نه با شعارها و اعلامیه‌ها، بلکه با مسوولیت‌پذیری، انسجام و اصلاح روش‌های مقاومت.

همچنین نیروهای سیاسی و هواداران مقاومت باید از فرسایش درونی فاصله بگیرند. اختلاف نظر طبیعی است، اما تخریب یکدیگر در شبکه‌های اجتماعی و تبدیل اختلافات سیاسی به دشمنی شخصی، تنها توان یک جریان را کاهش می‌دهد.

میراث احمدشاه مسعود نیز فقط در نام و تصویر خلاصه نمی‌شود. برای بسیاری، او نماد ایستادگی، خودباوری، وحدت و مقاومت در برابر استبداد بود. اگر امروز از این میراث سخن می‌گوییم، باید بتوانیم از آن برای ساختن یک جریان منسجم‌تر و مسوول‌تر استفاده کنیم.

حسیب پنجشیری رفت، اما هنوز مبارزان دیگری در این مسیر حضور دارند. هنوز خالد امیری، منیب امیری، جناب خیرخواه و دیگر نیروهایی هستند که باید پیش از آن‌که حادثه‌ای رخ دهد، درباره امنیت و آینده آنان مسوولانه فکر شود.

بعد از شهادت چشم باز کردن هنر نیست؛ هنر این است که پیش از فاجعه، خطر را ببینیم و برای کاهش آن اقدام عملی انجام دهیم. ریخته‌شدن خون هر یک از مبارزین باید برای دشمنان بهای سنگینی داشته باشد و نباید خون‌های پاک‌شان بر زمین بماند.

پیام‌های تسلیت امروز برای من کافی نیست. من ترس از دست دادن دیگر برادران و سنگرداران را با پوست و استخوان درک می‌کنم. جامعه از چهره‌های سیاسی انتظار دارد که پیش از فاجعه نیز صدای خود را بلند کنند، نه اینکه تنها پس از وقوع حادثه به یاد قهرمانی بیفتند که دیگر در میان ما نیست.

حسیب پنجشیری امروز در میان ما نیست؛ اما می‌توان کاری کرد که شهادت او فقط به یک پیام تسلیت دیگر تبدیل نشود.

می‌توان از این فقدان درس گرفت، انسجام را تقویت کرد، ضعف‌ها را پذیرفت و برای حفاظت بهتر از مبارزان باقی‌مانده تلاش کرد.

پنجشیر امروز در سوگ حسیب نشسته است؛ اما پرسش برای همه ما باقی می‌ماند:

پس از حسیب چه خواهیم کرد؟

اگر تنها تسلیت بگوییم، فردا ممکن است دوباره همین پرسش را برای نام دیگری تکرار کنیم.

اما اگر از امروز مسوولانه‌تر عمل کنیم، شاید بتوانیم مانع آن شویم که مبارزان دیگری تنها پس از شهادت، دوباره به یاد آورده شوند.

روح حسیب پنجشیری و همه جان‌باختگان راه آزادی شاد و نام‌شان جاودان باد.