سیاسی

تو با سلاح جنگیدی؛ ما با قلم روایت می‌کنیم

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 30 اسد 1405
نویسنده: صالحه عینی

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 125

---

Lبه‌عنوان فعال حقوق بشر و رسانه، خود را بخشی از صدای مردمی می‌دانم که سال‌ها با جنگ، خشونت و بی‌عدالتی زندگی کرده‌اند؛ صدای مادرانی می‌شوم که فرزندان‌شان را از دست داده‌اند، صدای خانواده‌هایی که هنوز در انتظار عدالت‌اند و مردمی که حق دارند در کشور خود با امنیت و کرامت زندگی کنند.

حسیب پنجشیری برای بسیاری تنها یک نام نیست؛ او یکی از جوانان مبارزی بود که در سال‌های دشوار افغانستان راه مبارزه را انتخاب کرد و سرانجام در همین مسیر جان باخت. 

شهادت او، مانند مرگ بسیاری از قربانیان این سال‌ها، پرسش‌هایی را درباره سرنوشت انسان‌هایی مطرح می‌کند که در میان منازعات افغانستان جان خود را از دست داده‌اند.

تو با سلاح جنگیدی، اما ما راه دیگری را انتخاب می‌کنیم؛ راه روایت کردن، نوشتن و ثبت آنچه بر مردم گذشته است. قلم نمی‌تواند گذشته را تغییر دهد، اما می‌تواند مانع فراموش شدن آن شود و درباره رنج قربانیان و خانواده‌های‌شان شهادت بدهد.

من با انتقام و خشونت موافق نیستم و باور دارم که دادخواهی باید از مسیرهای مدنی و مسالمت‌آمیز دنبال شود. خواسته ما روشن است: حقیقت درباره سرنوشت قربانیان گفته شود، خانواده‌های آنان فراموش نشوند و حقوق انسان‌ها، صرف‌نظر از گرایش و وابستگی‌شان، محترم شمرده شود.

حسیب پنجشیری و دیگر قربانیان را فراموش نخواهیم کرد؛ نه با شعار، بلکه با ثبت روایت آنان و ادامه دادن صدایی که برای عدالت و پاسخ‌گویی بلند شده است. شاید قلم نتواند کسی را بازگرداند، اما می‌تواند اجازه ندهد نام و سرنوشت او در میان هیاهوی جنگ گم شود.