سیاسی

خطاب به جبهه مقاومت و چهره‌های همسو؛ پاسخ می‌خواهیم، نه تسلیت

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 8 سنبله 1405
نویسنده: دریا نشاط

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 62

---

کشته‌شدن حسیب پنجشیری برای من فقط خبر شهادت یک جوان نیست، یک پرسش بزرگ و سنگین است که نمی‌توانم از کنار آن بگذرم. حسیب کسی نبود که به این آسانی در برابر دشمن قرار بگیرد و کشته شود. پشت این حادثه پرسش‌هایی وجود دارد که خانواده‌های قربانیان مردم پنجشیر و تمام کسانی که سال‌ها هزینه مقاومت را پرداخته‌اند حق دارند پاسخ روشن آن را بدانند.

من امروز از جبهه مقاومت می‌پرسم: دستاورد پنج سال مقاومت چه بوده است؟

تمرکز بالای ساختن جبهه ها ی جداگانه یا منسجم شدن مردم در براب. دشمن ؟

چرا هر بار جوانان فرماندهان و مهره‌های مؤثر مقاومت قربانی می‌شوند، خانواده های که نان اور خانه های شان را در جنگ با طالب در پنجشیر از دست دادن چی اقدامی برای شان کردین آیا پاسخ شما تنها یک اعلامیه و پیام تسلیت است؟ چرا نیروهایی که با امید آزادی و دفاع از مردم وارد میدان شدند، یکی پس از دیگری از دست می‌روند؟ چرا برای حفظ سرمایه‌های انسانی مقاومت، یک برنامه روشن و عملی وجود ندارد؟

حسیب و همراهانش با یک پیام تسلیت برنمی‌گردد. هیچ‌یک از جوانانی که کشته شدند با چند جمله احساسی زنده نمی‌شوند. خانواده‌های قربانیان به جای تسلیت‌های تکراری، پاسخ، مسئولیت‌پذیری و یک مسیر روشن می‌خواهند.

من این پرسش‌ها را از جایگاه کسی مطرح می‌کنم که خودش هزینه مقاومت را پرداخته است. من دختری از پنجشیرم که به جرم فعالیت هایم و وابستگی به مقاومت، همراه خانواده‌ام شکنجه و تحت فشار جسمی و روحی قرار گرفتیم و در نهایت تبعید شدم. امروز در غربت میان ترس بی‌سرنوشتی و آینده‌ای نامعلوم زندگی می‌کنم؛ اما هنوز نتوانسته‌ام از سرنوشت وطن و خون جوانانی که برای آزادی آن قربانی شدند، چشم بپوشم.

به همین دلیل، امروز از جبهه مقاومت می‌خواهم که دیگر تنها برای قربانیان اعلامیه تسلیت صادر نکند. خط مبارزه، هدف مسوولیت و برنامه خود را برای مردم روشن کنید. بگویید پنج سال گذشته چه آموخته‌اید، چه اشتباهاتی رخ داده و برای جلوگیری از تکرار این فجایع چه برنامه‌ای دارید. بگویید برای حفظ نیروهای خود، حمایت از خانواده‌های قربانیان و ادامه یک مبارزه مسئولانه چه خواهید کرد.

اگر قرار است مقاومت ادامه داشته باشد، باید از حالت شعار و واکنش‌های مقطعی بیرون شود و به یک مسیر روشن، مسئولانه و قابل پاسخ‌گویی تبدیل گردد. خون حسیب و دیگر جوانان پنجشیر نباید تنها به چند پست و پیام تسلیت در شبکه‌های اجتماعی خلاصه شود.

من از جبهه مقاومت پاسخ می‌خواهم، نه شعار. برنامه می‌خواهم، نه تسلیت. مسئولیت می‌خواهم، نه سکوت.

اگر روزی یک برنامه روشن و مسئولانه برای آزادی افغانستان و دفاع از مردم شکل بگیرد، من نیز با وجود تمام رنج‌هایی که بر من و خانواده‌ام گذشته، آماده‌ام با گرفتن سلاح بجا مانده از برادران شهیدم سهم خود را در حد توانم در این مسیر ادا کنم و اجازه ندهم نام و خون برادرم حسیب و دیگر جوانان پنجشیر به فراموشی سپرده شود.

اما امروز پیش از هر چیز، از شما می‌پرسم:

حسیب چرا کشته شد؟

چرا مهره‌های درخشان مقاومت یکی پس از دیگری از دست می‌روند؟

پس از دست رفتن حسیب  چی تغییر ی در مسیر مقاومت  ایجاد خواهد شد ؟

و مهم‌تر از همه، برنامه شما برای فردای مقاومت چیست؟

این پرسش‌ها را از روی خشم شخصی نمی‌پرسم؛ از روی درد نسلی می‌پرسم که همه‌چیزش را برای آزادی افغانستان هزینه کرده است. پاسخ این پرسش‌ها حق من، حق خانواده‌های قربانیان و حق تمام مردم افغانستان است.