سیاسی

امید به رهایی؛ مردم افغانستان چشم به عدالت خداوند دارند

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 16 سنبله 1405
نویسنده: شاه‌پور نایب‌زاده

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 35

---

نگاهی به ایمان، امید و آرزوی رهایی  مردم افغانستان از حاکمیت طا-لبان:

افغانستان سرزمینی است که مردم آن در چند دهه گذشته، جنگ، فقر، مهاجرت، ناامنی و بی‌ثباتی سیاسی را تجربه کرده‌اند. نسلی پس از نسل دیگر با آرزوی رسیدن به روزی زندگی کرده است که در آن انسان بتواند آزادانه درس بخواند، کار کند، سخن بگوید و آینده خود را انتخاب کند.  اما پس از بازگشت طا/لبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، محدودیت‌های گسترده‌ای بر بخش‌های مختلف زندگی مردم، به‌ویژه زنان و دختران، اعمال شد. نهادهای حقوق بشری سازمان ملل از محدودیت در آموزش، کار، آزادی رفت‌وآمد، مشارکت عمومی و آزادی بیان زنان و دختران افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند. در چنین شرایطی، برای بسیاری از مردم افغانستان، ایمان و امید به خداوند ج به یکی از مهم‌ترین پناهگاه‌های روحی تبدیل شده است.

وقتی همه درها بسته به نظر می‌رسند:

انسان زمانی بیش از هر زمان دیگری به امید نیاز دارد که راه‌های پیش رویش بسته به نظر برسند. در افغانستان، مادرانی هستند که آرزو دارند دختران‌شان دوباره به مدرسه بروند؛ پدرانی که می‌خواهند فرزندان‌شان آینده‌ای بهتر داشته باشند؛ جوانانی که می‌خواهند کار کنند و زندگی بسازند؛ و میلیون‌ها انسانی که می‌خواهند بدون ترس و محدودیت، شهروند یک کشور عادی باشند. ایمان به خداوند ج برای مردم افغانستان، فقط یک باور فردی نیست؛ در بسیاری از لحظات دشوار، به معنای امید به پایان ظلم، عدالت و گشایش است.

خداوند؛ پناه مظلوم:

در فرهنگ دینی مردم افغانستان، باور به عدالت الهی جایگاه عمیقی دارد، انسانی که در برابر ظلم قرار گرفته، ممکن است قدرت سیاسی، اقتصادی یا نظامی نداشته باشد؛ اما می‌تواند باور داشته باشد که ظلم همیشگی نیست و هیچ قدرتی فراتر از عدالت خداوند ج قرار نمی‌گیرد. این باور، برای بسیاری از مردم، به معنای تسلیم شدن در برابر ظلم نیست؛ بلکه می‌تواند سرچشمه صبر، امید و ایستادگی مدنی باشد. تاریخ افغانستان نیز نشان داده است که مردم این سرزمین، باوجود دشواری‌های فراوان، همواره آرزوی آزادی، عدالت و زندگی بهتر را حفظ کرده‌اند.

امیدی که نباید بمیرد:

یکی از خطرناک‌ترین پیامدهای سرکوب، تنها محدود کردن آزادی‌های اجتماعی نیست؛ بلکه ایجاد ناامیدی در میان مردم است. جامعه‌ای که امید خود را از دست بدهد، ممکن است به این باور برسد که هیچ تغییری امکان‌پذیر نیست. اما امید، حتی در سخت‌ترین شرایط، می‌تواند باقی بماند. دختری که کتابش را کنار نمی‌گذارد، معلمی که دانش خود را حفظ می‌کند، خبرنگاری که حقیقت را ثبت می‌کند، مادری که برای آینده فرزندانش تلاش می‌کند و جوانی که به ساختن آینده‌ای بهتر باور دارد، هرکدام به نوعی حامل امید هستند. از همین منظر، دست خداوند ج برای بسیاری از مردم، نماد آخرین امید است؛ امیدی که می‌گوید هیچ وضعیت سیاسی و هیچ دوره‌ای از تاریخ ابدی نیست.

زنان؛ بخشی از امید افغانستان:

اگر سخن از آینده افغانستان باشد، نمی‌توان زنان را از این آینده حذف کرد. سازمان ملل بارها نسبت به محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران افغانستان در زمینه آموزش، اشتغال، رفت‌وآمد و مشارکت در زندگی عمومی هشدار داده است. با این حال، زنان افغانستان همچنان در برابر دشواری‌ها تلاش می‌کنند خانواده‌های خود را حفظ کنند، آموزش را ادامه دهند، کار کنند و صدای خود را به شیوه‌های مختلف به گوش دیگران برسانند. امید به آینده افغانستان، بدون امید به بازگشت زنان و دختران به عرصه‌های علمی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، امیدی ناقص خواهد بود.

روزی که ظلم پایان می‌یابد:

هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند برای همیشه در وضعیت بحران باقی بماند. نسل‌ها تغییر می‌کنند، افکار تغییر می‌کنند و تاریخ مسیر خود را ادامه می‌دهد. آنچه امروز غیرممکن به نظر می‌رسد، ممکن است فردا به واقعیت تبدیل شود. آرزو برای افغانستانی آزاد، آباد و عادلانه، آرزویی سیاسی برای یک گروه خاص نیست؛ آرزوی میلیون‌ها انسانی است که می‌خواهند در کشور خود با کرامت زندگی کنند.

رهایی نیز لزوماً به معنای انتقام نیست.

رهایی واقعی زمانی است که عدالت جای انتقام، قانون جای زور، آموزش جای جهل و گفت‌وگو جای خشونت را بگیرد.

روزنامه‌نگار باید حقیقت را ثبت کند.

معلم باید دانش را زنده نگه دارد.

مادر باید امید را به نسل بعد منتقل کند.

جوان باید آینده خود را باور کند.

و جامعه باید در برابر بی‌عدالتی، از راه‌های مسالمت‌آمیز و مسئولانه، خواهان عدالت باشد.

- افغانستان هنوز زنده است:

افغانستان با تمام زخم‌هایش هنوز زنده است.

در خانه‌ای که مادری برای فرزندش دعا می‌کند، دختری که  پنهانی درس می‌خواند، در قلم خبرنگاری که حقیقت را ثبت می‌کند، در جوانی که به آینده فکر می‌کند و در قلب میلیون‌ها انسانی که آرزوی آزادی و آرامش دارند، هنوز امید وجود دارد. شاید برای بسیاری از مردم، در روزگاری که قدرت‌های انسانی نتوانسته‌اند دردهای افغانستان را پایان دهند، دست خداوند ج آخرین پناه و بزرگ‌ترین امید باشد. افغانستان به یک روز تازه نیاز دارد؛ روزی که در آن هیچ کودک به خاطر جنسیتش از آموزش محروم نباشد، هیچ خبرنگاری از گفتن حقیقت نترسد، هیچ خانواده‌ای قربانی خشونت نشود و هیچ شهروندی به دلیل عقیده، قومیت یا جنسیت خود تحقیر نشود.

به امید فرا رسیدن روز آزادی افغانستان.