سیاسی

سرکوب رسانه‌ها و بحران خاموشی حقیقت در افغانستان

خبرگزاری ثانیه | منتشر شده در تاریخ 16 سنبله 1405
نویسنده: عبدالمجید قادری

اشتراک گذاری: فیسبوک | توییتر | واتس‌اپ | لینکدین
بازدیدها: 38

---

پس از توافق دوحه و تحولات سیاسی که به بازگشت ط-البان به قدرت در افغانستان انجامید وضعیت آزادی بیان و فعالیت رسانه‌‌های مستقل با محدودیت‌ های شدیدی رو به‌ رو شد. ط-البان از همان آغاز تلاش کردند تا فضای رسانه‌ ای افغانستان را تحت کنترل و نظارت شدید خود قرار دهند برخی رسانه‌ ها مجبور به توقف فعالیت شدند دفاتر شماری از نهاد های رسانه‌ ای بسته شد و بسیاری از خبرنگاران و فعالان رسانه‌‌ای با تهدید، فشار و محدودیت‌ های فراوان مواجه گردیدند.

رسانه‌ ها در هر جامعه‌ ای زبان مردم و آیینه واقعیت‌ ها هستند.

 زمانی که رسانه‌ های مستقل اجازه فعالیت آزادانه نداشته باشند صدای مردم نیز به‌ تدریج خاموش می‌شود. محدود ساختن رسانه‌ ها تنها بستن یک دفتر یا جلوگیری از فعالیت چند خبرنگار نیست بلکه محروم ساختن میلیون‌ ها شهروند افغانستان از حق دانستن آگاهی یافتن و بیان واقعیت‌ هاست.

در سال‌ های اخیر بسیاری از خبرنگاران و فعالان رسانه‌ ای افغانستان به دلیل فشارها، تهدیدها و نبود فضای امن برای فعالیت ناچار به ترک وظیفه ترک محل زندگی و حتی مهاجرت از کشور شده‌اند. این وضعیت سبب شده است که بخش بزرگی از ظرفیت حرفه‌ ای رسانه‌ ای افغانستان از میان برود و جامعه از حضور خبرنگاران مستقل و متعهد محروم شود.

در شرایطی که رسانه‌ های آزاد و مستقل نتوانند واقعیت‌ ها را بدون سانسور و فشار انعکاس دهند زمینه برای پنهان ماندن بسیاری از رویداد ها و تخلفات فراهم می‌ شود در افغانستان. نبود رسانه‌ های ناظر و مستقل می‌ تواند باعث شود که اقدامات افراد و گروه‌ های قدرتمند کمتر مورد پرسش و بررسی قرار گیرد و مردم نتوانند به اطلاعات دقیق و واقعی دسترسی داشته باشند.

امروز بسیاری از رسانه‌ های فعال در افغانستان نا چارند در چارچوب محدودیت‌ ها و خواسته‌ های حاکمیت فعالیت کنند. خبرنگاران در بسیاری از موارد نمی‌ توانند آزادانه درباره همه موضوعات گزارش تهیه کنند و برخی واقعیت‌ ها به دلیل سانسور فشار یا نگرانی از پیامد های آن کمتر به اطلاع مردم میرسد. 

در چنین فضایی رسانه به جای آن‌ که بازتاب‌ دهنده صدای مردم باشد ممکن است ناچار شود تنها بخش محدودی از واقعیت‌ها را منتشر کند.

آزادی رسانه و آزادی بیان حق اساسی مردم است.

 هیچ جامعه‌ ای بدون دسترسی آزاد به اطلاعات بدون خبرنگاران مستقل و بدون رسانه‌ های آزاد نمی‌ تواند به سوی آگاهی، عدالت و پاسخگویی حرکت کند.

 خاموش ساختن رسانه‌ها، خاموش ساختن حقیقت نیست حقیقت همچنان وجود دارد اما مردم از شنیدن و دانستن آن محروم می‌ شوند.

بستن دفاتر رسانه‌ های خبری و محدود کردن خبرنگاران راه‌ حل مشکلات افغانستان نیست.

 جامعه افغانستان بیش از هر زمان دیگری به رسانه‌های آزاد، مستقل و مسئول نیاز دارد رسانه‌ هایی که بتوانند بدون ترس، صدای مردم را انعکاس دهند واقعیت‌ ها را بیان کنند و از حق مردم برای دانستن دفاع نمایند.

خاموش کردن صدای رسانه‌ها خاموش کردن صدای یک ملت است اما صدای حقیقت هرچند برای مدتی محدود شود سرانجام راهی برای شنیده شدن پیدا خواهد کرد.